00:00:00: Witajcie z tej strony Michał Leszczyk, Spoiler Master podcast do Słuchania po saęsie.

00:00:04: Witam Was w kolejnym odcinku podcastu, w którym opowiadam o kinie bez strachu przed spoilerami.

00:00:09: Ten podcast jest troszeczkę uśpiony ale czasami się budzi.

00:00:13: Za chwilkę usłyszycie trochę wykład a trochę rozmowę o twórczości amerykańskiego reżysera Lessa Blanka.

00:00:25: To wydarzenie odbyło się w Muzeum Kinematografii Włodzi, osiemnastego października.

00:00:31: dwa tysiące dwadzieścia sześć.

00:00:35: Po projekcji dwóch filmów Lesa Blanka który wybrałem na tę okazję na festiwalu mediów.

00:00:42: człowiek w zagrożeniu z którym wspólnie ten odcinek zrealizowaliśmy i któremu serdecznie dziękuję za zaproszenie mnie do całego wydarzenia.

00:00:53: To jest sytuacja wymarzona, ponieważ otrzymałem kart Blanche, mogłem pokazać na festiwalu to co uznałem zastosowne i ogromne podziękowania dla festiwalów za to że zgodził się na wyświetlenie dwóch filmów Lesa Blanka a to znaczy filmu pt.

00:01:09: Czosnek jest równie dobry jak dziesięć matek z roku, dziewięćset siedemdziesiątego ósmego i filmu.

00:01:19: Czyż w niebie?

00:01:20: Nie ma piwa z roku dziewiąćset osiemdziesiontego czwartego.

00:01:24: za chwilkę usłyszycie państwo wstęp który wygłosiłem tego Wczesnego popołudnia w Łodzi a następnie Postscriptum taki dłuższy mój wykład o Lesie Blanku uzupełniony także w ostatniej części dyskusją z widownią, która pokochała filmy Lesa Blanka.

00:01:46: Dodam że i to pierwszy raz mi się zdarzyło coś takiego w historii pokazów, które współorganizuję W pewnym momencie widzowie zaczęli rytmicznie bić brawo razem z muzyką dobywającą się z ekranom.

00:02:00: To oczywiście w trakcie filmu numer dwa a potem dowiedziałem się że kinooperatorzy w salce projekcyjnej zaczęli tańczyć polkę w trakcie seansu filmą drugiego.

00:02:14: A zatem to nie byle jaki film, nie byl jakiś twórca który jest w stanie tak rozgrzać widownia więc tym bardziej zachęcam do posłuchania tej rozmowy tego wykładu.

00:02:26: Mam nadzieję, że dzięki temu pokazowi zostanie rzucone jakaś pierwsza iskielka i wspaniałe filmy Lesa Blanka staną się bardziej popularne w Polsce i może nawet uda się zorganizować jakieś kolejne ich pokazy.

00:02:38: Zapraszam do posłuchania i raz jeszcze dziękuję festiwalowi mediów człowiek w zagrożeniu za tę współpracę!

00:02:49: Uwaga, nagrywanie prelekcji zaczęło się z lekkim opóźnieniem.

00:02:54: Guzik został nacięty odrobinkę za późno stąd wejście w tę prelekcję będzie takie trochę nagłe.

00:03:02: To południe spotykamy się w samopołudni na festiwalu Człowiek W Zagrożeniu.

00:03:08: Ja jestem wykładowcą Wydziału Artist Liberale z Uniwersytetu Warszawskiego i Łódzkiej Szkoły Filmowej.

00:03:14: Radość dla mnie już jest ogromna, bo widzę że sala jest prawie wypełniona.

00:03:18: Także mogę powiedzieć Państwu tyle to będzie czysta przyjemność.

00:03:22: To co za chwilkę Państwo zobaczycie?

00:03:24: To będzie frajda radości.

00:03:26: Jeśli Państwo przyszliście dzisiaj w złym nastroju, to wyjedziecie w dobrym.

00:03:29: Jeśli przyszlicie do dobrym to wyjdziecie w świetnym.

00:03:32: Za chwilkę dwa filmy Lesa Blanka amerykańskiego filmowca który kręcił filmy od lat sześćdziesiątych tak naprawdę, odszedł od nas w wieku dwa tysiące trzynastym ale zapisał się w historii kinoamerykańskiego, kinadokumentalnego jako niestrudzony kronikarz amerykańskiej zabawy czasu wolnego.

00:03:56: muzyki przede wszystkim, bo to trzeba bardzo powiedzieć że filmy Lesa Blanka były najczęściej skupione na muzykach i to najcięściej na muzykaach ludowych, blusowych z południa Stanów Zjednoczonych.

00:04:09: Większość tej bardzo bogatej filmografii to są protrety muzyczne kręcone w terenie często... od utrwalające muzyków, którzy gdyby nie te filmy to właściwie nie byłoby żadnych wizualnych materiałów ich egzystencji.

00:04:25: Ale dzisiaj zobaczymy dwa jego filmy, które właściwie pokażą Państwu Lesa Blanka w pełnej krasie z dwóch troszeczkę różnych stron.

00:04:33: Pierwszy film z roku tiesiąt dziewięćset osiemdziesiątego to jest film pod tytułem pełny tytuł angielski brzmi garlic is as good as ten mother's czyli czosnek jest równie dobry jak dziesięć matek zaraz wyje... a drugi film to jest rok osiemdziesiąty czwarty.

00:04:50: Film pod tytułem In Heaven There Is No Beer ze znakiem zapytania, czyli czy w niebie nie ma piwa?

00:04:57: Ze znakem zapytania.

00:04:58: i już króciutki wstęp.

00:05:00: i od razu też powiem o wiele więcej bo jeszcze nagramy wspólnie tak naprawdę odcinek podcastu Spoiler Master.

00:05:07: ja dopowiem dużo o życiu Lesa Blanka o tym jak te filmy tworzył ale króciudko o tych dwóch filmach.

00:05:14: Film o czosunku nazywa się tak, dlatego że istnieje ludowe porze kadło, które Les Blanc bardzo lubił.

00:05:20: Zgodnie z którym nic nie upilnuje młodej dziewczyny albo młodego chłopaka przed... z grzesznym całowaniem płci przeciwnej jak czosnek właśnie, że nawet dziesięć matek nie upilnuje tak bardzo jak jedna główka czosnku żeby zniechęcić od całowania.

00:05:38: Proszę państwa to jest film o festiwalu czosunku.

00:05:40: wiem jak to brzmi ale wywalcz w czosniku odbywał się przez bardzo wiele lat we miejscowości Gilroy w Kalifornii i był poświęcony temu niepozornemu, a jakże mocnemu warzywu nazywanym często cuchnącą różą bez którego kuchnia nie byłaby taka sama, który ma podwójną sławę właśnie odrażającą zbyt wononą, a z drugiej strony no pobudzającą smak zmysły.

00:06:11: I czosnek co bardzo ważne żeby pamiętać akurat w tym przypadku był bardzo długo rugowany z kuchni amerykańskiej.

00:06:17: Z kuchnie tej takiej oficjalnej u których której sterów i kuchenek stali przede wszystkim biali amerykańscy protestanci, bo czosnek był bardzo silnie kojarzony z tymi kulturami, które uważano za nieokiełznane.

00:06:30: Także zmysłowo, z kulturą czarnych ale także z kulturą śródziemnomorską, z culturą żydowską, kto był na lalce ten wie że zapach czosnku często były używane jako antysemicki przytyk.

00:06:43: Ale także o Włochach mówiono w ten sposób o emigrantach włoskich, że właśnie śmierdzą czosnikiem.

00:06:49: To niepozorne warzywo stało się też takim znakiem kulturowego wykluczenia.

00:06:54: Tymczasem właśnie po koniec lat siedemdziesiątych czosnek zaczął być na nowo doceniany, zwłaszcza w Kalifornii, która była bardzo kontrkulturowa postki pisowska.

00:07:03: i zobaczycie Państwo ten festiwal czosnku jako tak naprawdę celebrację życia, celebracje smaku, celebracji wszystkiego co w życiu najlepsze.

00:07:12: I to jest film, który powstawał przez kilka lat.

00:07:14: Na tle innych filmów Lesa Blanka był bardzo skomplikowany realizacyjnie.

00:07:18: Krytyk w tamtym czasie powiedział, że to jest taki czas apokalipsy.

00:07:22: Lesa Blanka, tzn.

00:07:23: przy takich malutkich formach to była niemalże superprodukcja.

00:07:27: film trwa około pięćdziesiąt minut.

00:07:28: powstawał dobrych kilka lat a drugi film już streszczając się to jest film poświęcony fenomenowi polki tańca jakim jest Polka i jest skupiony głównie na takich turniejach tanecznych w polskich społecznościach, głównie w Pensylwanii na Florydzie.

00:07:46: Les Blanc sam pochodził z Florydy i zachwycił się pewnego dnia właśnie energią jaka jest w tancerzach polki na tych długich, długiech turniejach, bankietach różnych imprezach zbiorowych.

00:07:58: I film przygląda się temu fenomenowi i powiedziałbym już że to najbardziej euforyczny film Lesa Blanka.

00:08:04: To znaczy jeżeli ktoś zacznie tanieczyć Polkę w trakcie tego pokazu to nie będzie to dziwne ponieważ naprawdę noga zaczyna chodzić kiedy słuchamy tych artystów.

00:08:14: Polka paradoksalnie nie jest tak dobrze znana w Polsce po chodzeniu tego tańca.

00:08:19: ja jeszcze powiem, ale w kulturze popularnej i Stanów Zjednoczonych Polski zapisała się niebywale mocno, ponieważ ktokolwiek co roku ogląda ulubiony polski film czyli Kewina samego w domu ten pamięta, że mama Kewin'a nie dotarłaby z powrotem do kewina na czas gdyby nie usłużny mistrz polki Gaspoliński grany przez John A Ken Diego.

00:08:39: to właśnie przecież Polska grupa Polski pomaga jej dotrzeć na czas do domu.

00:08:48: Więc proszę Państwa ten film powstawał też ciekawe, on powstawiał dokładnie w tym samym czasie kiedy... film o Czosnku, tylko że miał premierę później w osiemdziesiątym czwartym roku.

00:08:59: Dlatego, że w międzyczasie była ta superprodukcja Lesa Blanca, którą pokazywaliśmy rok temu i tu już domykam ten wstęp.

00:09:05: rok temu na tym festiwalu mieliśmy przyjemność pokazania filmu Brzemie Snu czyli najsłynniejszego filmu Lesa blanka tak naprawdę filmów, który pokazywał jak Werner Herzog kręcił swój film Fitzcaraldo w Dżungli Peru z tym, że paradoks polega na tym ,że ten najbardziej znany film Lesa blanka jest najmniej typowym filmem Lesza Blanka, znaczy ten portret szaleństwa Wernera Herzoga jest wspaniały ale to jest najmniej typowy film jego filmografii.

00:09:31: Rok później wracamy do Lesa Blanka i na tym festiwalu Człowiek w Zagrożeniu pokazujemy to, w czym był najlepszy.

00:09:37: Czyli właśnie w dokumentowaniu radości, wspólnoty, zabawy... I może po wszystkich trudnych sprawach, o jakich na festiwalu było mnóstwo filmów ten film na koniec będzie taką małą odtrudką i wyśle Państwa dzisiaj w świat z uśmiechem na ustach.

00:09:52: Przed Państwem te dwa filmy, w sumie ten sam spotrwał około stu minut i potem zapraszam jeszcze na post-scriptum bo dopowiem jeszcze dużo informacji no i też będę bardzo... Ciekawe państwa wrażeń, zapraszam na podwójny seans z Lesem Blankiem.

00:10:05: Proszę Państwa poza wszystkim innym myślę że Les Blank powinien także w historii zostać zapisany jako twórcę jednego z pierwszych polskich teledysków ponieważ ta mała sekwencja do Hustoldy Kiszka która jest tak naprawdę teledyskiem.

00:10:17: Myślę że w osiemdziesiątym roku zwłaszcza że została zrealizowana być może jest to w ogóle jeden z pierwszyów teledystków do muzyki polskiej.

00:10:25: ja odkryłem te filmy dopiero rok temu właśnie przy okazji prezentacji burden of dreams czyli Brzemienia snu tutaj na festiwalu.

00:10:35: zawsze znałem, znaczy od bardzo długiego czasu ten film o realizacji Fizgoralda znałam.

00:10:39: Ale wtedy przygotowując się też do tego spotkania rok temu zacząłem odkrywać Lesa Blanka i pomyślałem kurczę to jest w ogóle reżyser niesamowicie wart odkrycia także w kontekście polskim nie tylko i o wiele bogatszy niż mogłoby sugerować tamten portret szalonego Wernera przy pracy.

00:10:58: Zresztą Werner Herzog pojawił się oczywiście także dzisiaj w filmie Oczosnku, i stąd jest pomysł na dzisiejsze spotkanie.

00:11:06: Proszę Państwa teraz garść faktów.

00:11:08: Les Blanc urodził się w wthrw.

00:11:10: wthrodydzie ale jego cała biografia tak naprawdę w pewnym sensie odzwierciedla taką drogę amerykańskiego intelektualisty, artysty, którego formacyjne doświadczenia nastąpiły w późnych latach pięćdziesiątych, wczesnych sześćdziesiontych.

00:11:29: On jak najbardziej można go kwalifikować jako twórcę kontrkulturowego.

00:11:35: On studiował przez pewien czas literaturę na Uniwersytecie W Nowym Orleanie.

00:11:42: nie skończył tych studiów, studiował też w Kalifornii w szkole filmowej ale cały czas jakby ta formalna droga edukacji w smak.

00:11:52: W pewnym momencie zaangażował się także w pracy, po prostu dostał pracę jako filmowiec w takiej firmie produkującej filmy przemysłowe i filmy reklamowe i takie filmy dla biznesu, która miała bardzo ciekawą nazwę ta firma Operation Success.

00:12:12: Operacja sukces!

00:12:13: I on powiedział że zrobił kilkanaście tych filmów właśnie na zamówienie różnych firm, korporacji, fabryk.

00:12:19: ale udowodniło mu, ukazało mu jak bardzo on nie chce być częścią tej właśnie korporacyjnej biznesowej Ameryki.

00:12:27: Że jakby realizowanie tych kolejnych produkcji o czy to fabryce Mydła?

00:12:33: Czy o jakiś właśnie lokalnych biznesach?

00:12:35: że to zupełnie mu nie było w smak.

00:12:38: i to jest ten czas kiedy właśnie studiuję też literaturę.

00:12:41: Postanawia pójść zupełnie inną drogę.

00:12:44: I cała jego twórczość późniejsza wyrasta z zainteresowania lokalnością, myślę że to jest główne słowo, które przyle się Blanku trzeba podkreślić – lokalność poszukiwanie w rozmaitych miejscach Stanach Zjednoczonych interesujących zjawisk postaci.

00:13:01: On się urodził na Florydzie.

00:13:02: Dużą część młodości spędził też na południu Stanów Zjednoczonych, kiedy jeszcze była tam segregacja rasowa, który jeszcze w Światlicach Berkeley czyli rozmaitych alternatywnych czy to artystów czy też mikroprzedsiębiorców.

00:13:17: To był jego świat.

00:13:18: Ta Kalifornia to była jego baza.

00:13:20: on mnóstwo takich osób znał działał w środowiskach związanych z różnymi NGOsami właśnie organizacjami pozarządowymi i W sześćdziesiątym szóstym roku założył swoją mikrofirmę producencką.

00:13:34: Ona się nazywała znacząco Flower Films, tutaj widzieliśmy dwa razy tą nazwę czyli dosłownie firma Kwiat co można czytać dwójako.

00:13:44: po pierwsze oczywiście dzieci kwiaty nawiązanie do lat sześciudziestych do hipisów z którymi on poniekąd się identyfikował mimo że sam hipisem nie był ale w pewnym sensie duchowym może hipisiem.

00:13:58: A drugie to jest to, że Les Blanc przez całe życie bardzo interesował się kwiatami po prostu.

00:14:02: I w tych filmach nawet, które nie są o kwiatkach, bardzo często jest bardzo dużo ujęć kwiatu, bo on lubił różnorodność kwiatur, lubił ich... kolory i trochę traktował ludzi jak kwiaty.

00:14:12: To znaczy dla niego każda osoba, co myślę widać w kadrowaniu tych filmów pracy kamery.

00:14:20: właściwie każdy człowiek jest dla niego interesujący.

00:14:22: on z tego tłumu zawsze wyłuskuje jakieś twarze, jakieś postaci i jedną z takich lepszych recenzji jakie usłyszałem przywołała taką definicję Kina Lesa Blanka, montażistka tych filmów.

00:14:36: Bardzo ważna w ogóle współpracownica Lesa blanka przy drugim filmie nawet wymieniona jako współreżyserka Maureen Gosling.

00:14:44: ona powiedziała że ktoś kiedyś określił kino Lesa blanka jako takie kino w którym reżyser jedną ręką trzyma kamerę, a drugą kufel piwa.

00:14:54: Jest coś takiego że to są firmy jakby kręcone tak się wydaje w trakcie jakiejś imprezy, że on podąża po prostu za kolejnymi imprezowiczami, podoba mu się jakieś spojrzenia, podobam się jakieś ciało, podabam się jakaś para i za tym podążać.

00:15:08: Tak jak powiedziałem, połowa lat sześćdziesiątych to jest ten czas kiedy on porzuca filmy przemysłowe, kręci swój pierwszy dokument muzyczny Dizzy Gillespie.

00:15:18: I w sześćdziesiątym ósmym roku ma miejsce premiera jego dwóch kluczowych pierwszych filmów, które właściwie wyznaczą trajektorię na całą tę karierę.

00:15:27: Pierwszy film, one mają długie tytuły.

00:15:29: Dlatego ja się wspieram tutaj notatkami.

00:15:32: Pierwszy firm to jest The Blues According To Lightning Hopkins, który pokazuje właśnie bluesmana z Texasu Lightning Hopkins'a a drugi ma bardzo piękny tytuł jak już przeczytam po polsku.

00:15:43: Bóg szanuje nas kiedy pracujemy ale kocha nas kiedy tańczymy.

00:15:47: i mam wrażenie że to też mógłby być tagline tego drugiego filmu.

00:15:51: Ten film, Bóg szanuje nas to jest film poświęcony właśnie hipisom i to jest rejestracja takiej imprezy medytacyjnej, która odbywała się w Los Angeles.

00:16:03: Można powiedzieć praktycznie mogła być w całości włączona do filmu typu her albo do filmów typu swobodynieździec co jest o tyle ciekawe że Les Blanc pracował na planie Easy Ridera.

00:16:17: miał nakręcić Był częścią takiej mikro ekipy, która miała nakręcić narkotykową sekwencję tego filmu.

00:16:24: Nakręcili ale nie była zbyt dobra i nie weszła koniec końców do Easy Raidera.

00:16:28: Ale mówię państwu o tym nie jako przypis czy anegdote tylko żeby pokazać z jakiegoś świata les blank wyrasta.

00:16:35: To jest właśnie ktoś kto był na planie Easy Raidera Kto przebywał już w Kalifornii w latach sześćdziesiątych Kto świadkował narodzinom ruchu prawo obywatelskich w Stanach to też aktywnie w nim uczestniczył.

00:16:48: Z tego wyrasta to kino i tych filmów jest bardzo dużo.

00:16:51: Niektóre z nich powstawały w miarę szybko, bo większość z nich trwa około dwudziestu minut.

00:16:56: Natomiast niektóre powstały o wiele dłużej tak jak mówię.

00:16:59: Film od czasnku to były cztery lata pracy zbierania tych mikroobserwacji małych scenek.

00:17:06: Podobnie było z filmem o polce, który powstawiał prawie... prawie dwa lata i one były najczęściej finansowane albo prywatnie poprzez tą jego małą firmę i dystrybucję, albo poprzecz system stypendiów państwowych tego national endowment.

00:17:23: i teraz mały przegląd tematów, żebyście państwo tylko wiedzieli o czym te filmy przede wszystkim były.

00:17:28: tak jak powiedziałem większości o muzyce.

00:17:30: Zresztą drugi film dzisiejszego po południa też pasuje do tej definicji ale ważne tytuły.

00:17:36: to jest ulubiony dokument Wernera Herzoga który sprawił że Herzog zainteresował się blankiem zaprzyjaźnili się.

00:17:42: to jest dokument Spend It All czyli wydaj całą kasę który pokazuje kulturę tak zwanych kejdżunów, czyli potomków jeszcze francuskich osadników z XVIII wieku na południu Stanów Zjednoczonych w Luizjanie.

00:17:57: To jest Well Spend Live, czyli Dobrze Spędzone Życie.

00:18:00: Zróbcie Państwo uwagę na te tytuły.

00:18:01: one zawsze celebrują jakąś taką pełnię radość.

00:18:04: Dobrze spędzone życie... portret gitarzysty Mansa Lipskomba, legendy gitary z Texasu i dylogia filmów o Luizjanie.

00:18:15: Pod tytułem Dry Wood i Hot Pepper.

00:18:17: to jest siedemdziesiąty trzeci rok a także wiele osób powie arcydzieło Blanka.

00:18:24: ja go dzisiaj nie włączyłem bo to już były za długi seans ale zazwyczaj mówi się o tym filmie jako w ogóle najważniejszym jego filmia.

00:18:30: To jest film zawsze dla przyjemności Znowu tytuł znaczący Always for Pleasure.

00:18:34: To jest film o Nowym Orleanie i przede wszystkim o Mardi Gra, czyli dosłownie powiedzielibyśmy tłustym w torku tym czasie przed Środą Popielcową kiedy następuje ostatni wybuch Karnawału i Nowy Ordean tak naprawdę przez cały rok się przygotowuje do Mardi Gra.

00:18:50: I to są wielotysięczne tańce na ulicach miasta Les Blanc, portretuję kilkanaście społeczności lokalnych, które po prostu bawią się często w niesamowicie rozbudowanych kostiumach.

00:19:04: A fani Wernera Herzogę zapewne wiedzą także o innym filmie, który nakręcił Les Blanc.

00:19:10: To znaczy w filmie Werner Herzog zjada własnego buta.

00:19:14: To jest film z milion dziewięćset osiemdziesiątego roku gdzie Werner Herrzog w wyniku przegranego zakładu rzeczywiście tego buta zjadą.

00:19:22: Jeden tytuł, o którym muszę powiedzieć już kończę ten mikroprzegląd ale ten tytuły musi tutaj paść bo to jest absolutna perełka.

00:19:27: też nie udało się jej tutaj włączyć bo to za długi seans.

00:19:31: To jest film z osiemdziesiątego siódmego roku, który polecam, bo łatwo go znaleźć.

00:19:36: Film Kobiety Z Przerwą Między Zębami.

00:19:39: Gap TwoSet Woman taki jest tytuł, który jest pięknym portretem tej pozornej wady urody jaką jest diastema ale który film celebruje.

00:19:49: Znaczy pokazuje przegląd kilkudziesięciu kobiet z bardzo różnych warstw społecznych od gwiazd filmowych bodajże Bruk Adams, jeżeli dobrze pamiętam do kobiet pracujących jako kierowczyni ciężarówek.

00:20:05: Które jakby nauczyły się i promują to że przerwa między zębami jest czymś pięknym a oczywiście les blanc łączy to także z wieloma mitologiami z całego świata gdzie różne baśnie także wskazują na to że ta przerva między zembami są jakimś źródłem siły.

00:20:21: Tyle przeglądu, bo tych filmów jest dużo.

00:20:24: Może po prostu chciałbym rozbudzić państwa głódle Sablanka ale teraz skupmy się już na tych filmach które przed chwilą zobaczyliśmy Gilroy i Festival Czosnku czyli osiemdziesiąty rok ten pierwszy film dla wielu ulubiony film Le Sablanca który on najbardziej lubił pokazywać w wersji zmysłowo podkręconej, takim Les Blanc IV DX.

00:20:47: Mianowicie sam namawiał kiniarzy – ja dzisiaj tego nie zrobiłem, bo nie wiem czy zastęp bezpieczeństwa by na to pozwoliły – żeby z tyłu kina umieścić małą kuchenkę gazową i na początku seansu zacząć smażyć czosnek tak, żeby w trakcie filmu zapach cząstków wypełnił całą salę.

00:21:04: Myślę że przepisy BHP w muzeum niekoniecznie by na tym pozwoliło.

00:21:09: Co więcej to był film, który on wielokrotnie pokazywał w takiej wersji Work in Progress.

00:21:14: i przemontowywał go na różne sposoby.

00:21:17: Film stał się dla niego kompletny w momencie, kiedy ktoś mu podpowiedział, żeby sekwencja o zbieraniu czosnku, czyli tak kończąca film, żeby była właśnie ostatnia, bo ten film bardzo długo się zaczynał od tej sceny, od tego zbierania, jak wygląda uprawa czosnku.

00:21:34: Natomiast film stał sobie dla niej o kompletnym momencie, gdy ktoś mu powiedział słuchaj zostaw to na koniec, bo inaczej ten film zaczyna się jako taki nudny film edukacyjny – najpierw pokaż nam, dlaczego Czosnek jest piękny i wtedy my docenimy tych ludzi na końcu, którzy go zbierają.

00:21:50: I ta jedna decyzja sprawiła, że film w oczach Blanka no i oczywiście Moringosling stał się kompletny.

00:21:56: Jeżeli ktoś pamięta film Brzemię Snu czyli ten film o Fitzcaraldo to wiele osób widocznych.

00:22:02: ekipa Fitzcaraldo nosi w tamtym filmie t-shirty z plakatem właśnie filmu Garlic Is As Good As Than Mother's.

00:22:09: także to taki mały... Jeszcze kinofilski w trend, natomiast historia festiwalu cząstków gil.

00:22:16: Śmieję się, że wypowiadam tę frazę.

00:22:17: Właśnie ta historia jest skomplikowana ale dodam troszeczkę tragiczna dlatego, że rzeczywiście Gilroy i ten cały festiwal rozwijały się bardzo prężnie.

00:22:28: Ale nie wiem czy Państwo też tak mieliście oglądając te filmy?

00:22:31: Ja dzisiaj po raz pierwszy oglądałem na dużym ekranie to była wielka Frejda jeszcze w towarzystwie super.

00:22:37: Ale ma się wrażenie oglądając te filmy, że one są też dokumentami ze straconego świata.

00:22:40: Że to już nie jest nasza rzeczywistość czy amerykańska, czy jakaś inna.

00:22:45: Wydaje się, że One były kręcone w specyficznym momencie w czasie.

00:22:49: i tutaj dodam taki przykład właśnie odnośnie Gilroy, że festiwal został zawieszony po tragicznych wydarzeniach, do jakich doszło w Gilroy w dwa tysiące dziewiętnastym w trakcie tego festiwalu kiedy to dziewiętnastoletni chłopak uzbrojony w broń otworzył ogień do festiwalowiczów i trzy osoby, w tym sześcioletnik-chłopiec.

00:23:09: I trzynastolitnia dziewczynka zginęły w trakcie tego festiwalu.

00:23:12: Potem nastąpił COVID i festiwali został zawieszony.

00:23:15: I obecnie trwają jakieś tam próby jego odtworzenia ale w zasadzie ta kilkudziesięcioletnia tradycja została zerwana.

00:23:22: no i myślę sobie jeśli mogę żeby wymyślić bardziej niewinną imprezę niż Festiwal Czasunku to proszę mi powiedzieć ale że jest coś bardzo gorzkiego w tym, że właśnie nawet taka impreza stała się celem tak strasznego ataku.

00:23:37: No i tak jak mówię festiwal już w tej formie i z ciągłością się nie odbywa więc myślę, że mamy tutaj do czynienia rzeczywiście z taką rejestracją może innej Ameryki, może innego świata, ale to zaraz już zostawiam Państwu do wniosków.

00:23:53: Drugi film, tak jak powiedziałem powstawał w tym samym czasie.

00:23:57: Głównie w osiemdziesiątym roku głównie Pensylwania, główie Floryda i proszę Państwa ja sam do obejrzenia tego filmu.

00:24:03: naprawdę nie zdawałem sobie sprawy z potęgi tego fenomenu jakim jest Polka W Stanach Zjednoczonych.

00:24:08: oczywiście tak jak wspomniałem Kevin Sam w domu i Gazpoliński.

00:24:12: to jest coś co kojarzyłem natomiast mnie to aż tak bardzo nie było znane mimo że miałem rodziny w Stanach i jakoś ich też tam odwiedzam.

00:24:21: ale jakoś nigdy tego nie... tego tej części nie znałem.

00:24:25: Tymczasem, też żeby Państwu uświadomić była długo osobna kategoria nagrody Grammy dla najlepszego albumu polkowego.

00:24:35: Nagroda była przyznawana od osiemdziesiątego szóstego roku do dwa tysiące ósmego best Polka Album, nagroda Grammy.

00:24:42: i chyba wiem dlaczego przestali ją przyznawać ale powiem że to jest moja teoria ponieważ na tych dwadzieścia kilka lat osiemnaście razy wygrała ta sama osoba.

00:24:52: Jimmy Stur, którego widzieliście Państwo tutaj na ekranie wygrał osiemnaście razy tą kategorię i dzisiaj wszedłem na Wikipedia na stronę tej kategorii.

00:25:00: I to wygląda prawie komicznie bo co roku jest pięciu nominowanych różnych i dosłownie prawie zawsze wygrywał Jimmy Sturt.

00:25:06: więc nie wiem dokładnie dlaczego kategoria została ukrócona ale podejrzewam że być może dlatego, że Jimmy Stour zawsze schodził z tą statuetką ze sceny i chciałbym usłyszeć komentarzy jego kolegów za siedemnastym razem co się działo?

00:25:21: I tutaj widzieliście go Państwo, on był na ekranie.

00:25:24: Inni giganci polki polskiej podkreślam, bo tutaj ona przede wszystkim jest w tym filmie ale tam są też inne odmiany to jest Lenny Gomulka Eddie Blażączyk też był na Ekranie i Little Wally Ale z ekranu nie padło jego nazwisko.

00:25:41: jednak warto żeby padło tym bardziej że jest nie byle.

00:25:43: jakie To było proszę Państwa Little Wolly Jagieło.

00:25:46: Więc on też był taką wielką gwiazdną tej tej muzyki i z ciekawostek jeszcze odnalezionych dla państwa.

00:25:55: Czy wiecie, to taka zagadka na jakiś wieczór kwizowy?

00:25:58: Jak nazywa się teksańska wersja czeskiej polki?

00:26:03: Otóż jej oficjalna nazwa to Czexan.

00:26:06: Tak się nazywał Polka Czeska w Teksacie.

00:26:11: O tym że potem Polka też wyrosła w rozmaite właśnie hybrydy, słyszeliśmy wersję reggae.

00:26:17: tutaj jednej z piosenek powstała także polka w wersji punkowej między innymi zespół Polkasite.

00:26:26: jeśli ktoś chciałby posłuchać to są oczywiście ciekawostki i szczegóły ale to co wyłanie się z tego filmu to jest dla mnie naprawdę niesamowity portret tych ludzi.

00:26:37: Właściwie przez pięćdziesiąt minut obserwujemy ludzką radość ze spotkania, z muzyki i z ruchu w taki sposób który naprawdę wydaje mi się chwilami wręcz fizyczny.

00:26:49: I tutaj warto tą fizyczność podkreślić ponieważ... Zobaczcie Państwo, te filmy są kręcone kamerą z ręki.

00:26:56: Ta kamera cały czas myszkuje po tych różnych imprezach, po festiwalu.

00:27:00: Są długie jazdy kamery przy podawaniu jedzenia.

00:27:02: chociażby w pierwszym filmie to są lata jeszcze przed steadicamem.

00:27:06: Innymi słowy co wiele osób podkreśla Les Blanc miał taką posturę drwala.

00:27:11: był bardzo mocnym fizycznie mężczyzną i był własnym operatorem.

00:27:16: I on tą dosyć ciężką wtedy jeszcze kamerę nosił przez te wszystkie lata i nie dość, że miał świetne oko to znaczy właśnie potrafił wypatrzeć w tłumie ten fragment, który warto filmować.

00:27:27: To był fizycznie na tyle silny, że wszyscy te godziny całe bo zazwyczaj plan zdjęciowy Lesa Blanka taki dokumentalny trwał około dziesięciu godzin.

00:27:35: Te filmy były montowane z wielu set godzin materiału do filmu o czosnku powstały ponad sto godzin materiału.

00:27:41: To było potem bardzo, bardzo żmudny proces montażu.

00:27:45: Morin Gosling tutaj się kłania ale sam les blank po prostu po prostu miał niesamowitą fizyczną siłę, że przez te dziesiątki godzin kręcił ten materiał i był swoim własnym operatorem.

00:27:55: I teraz jeszcze a propos tego szczęścia dokumentalisty – tego, że on potrafił wynajdywać te momenty w których coś zabawnego się działo albo jakaś niesamowi ta osobowość przynajmniej na chwilę się pojawiała to wyławię dwa momenty.

00:28:08: Jeden jest ulubionym momentem Wernera Herzoga.

00:28:11: jeżeli ktoś z Państwa widział film Stroszek Herzoga zaświadczona przez samego Wernera, kradziesz z Lesa Blanka.

00:28:20: Ponieważ Herzog zachwycił się fragmentem tego filmu Spend It All w którym ludzie się bawią jak to u Lesa blanka.

00:28:28: jest kociołek, jest muzyka, jest zabawa i w pewnym momencie to jest właśnie południe Stanów Zjednoczonych Luizjana jeden z mężczyzn zaczyna się drapać po twarzy coś mu przeszkadza wyjmuje kombinerki i wyrywa w osobę własnego zęba pluje krwią i mówi rozdaśmiany do wszystkich, teraz mi jest o wiele lepiej.

00:28:46: To była scena, która jest w pierwszym momencie szokująca ale w drugim momencie jakaś radosna bo mówi teraz się czuję o wiele lebih niż się czułem wcześniej.

00:28:52: I ten uśmiechnięty, krwawy uśmięch był czymś co tak zachwyciło Herzoga że zapytał Lesza Blanka czy on może ukraść tą scenę?

00:28:59: I w troszku jest dokładnie ta scena jest zainstynizowana oczywiście Ale to też pokazuje To jak blisko życia i ciała są te filmy, one pokazują też tętanie zwłaszcza w wymiarze takim bardzo cielesnym.

00:29:11: Te kropelki potu, które spływają po ciałach tancerzy.

00:29:15: to jest coś co także Les Blanc celebruje.

00:29:18: a drugi taki fragmentik to chciałbym wyróżnić Estel Osowiecki, czyli tą niesamowicie radosną nastolatkę, która pojawia się w filmie o Polsce i która mówi, że chciałaby pójść z magnetofonem do szkoły.

00:29:29: Bo ona rzeczywiście jest dla mnie taką gwiazdą tego filmu.

00:29:32: Ona się pojawia i ma jakąś taką radosna bezpretensjonalną osobowość, że... Wczoraj też szukałem w Internecie.

00:29:39: okazało już, że po tym filmie i po tym zwłaszcza kiedy one film się stał dostępny cyfrowo Ona ma wielu fanów na całym świecie.

00:29:47: Obecnie nazywa się Estelgo Mułka, możecie Państwo ją znaleźć na Instagramie.

00:29:51: jest malarką gdzie też dzieli się już swoim talentem malarskim i... Wrócę teraz, już domykając ten mój taki długi wstęp do tego filmu Kobiety z Przerwą Między Zębami czyli Gap to Dead Woman.

00:30:07: Tam jest pod koniec taki jeden portret który dla mnie w ogóle streszcza kino Lesa Blanka właśnie kobiety która mówi o tym że wychowano ją w taki sposób żeby ona myślała o tej przerwie między zębiami jako od efekcie jako czymś co psuje jej urodę.

00:30:23: I ona mówi jakby powoli nauczyłam się, że to jest tak naprawdę moja super moc.

00:30:28: Że to jest coś co sprawia, że jestem wyjątkowa, że mam mój własny wygląd.

00:30:33: i w tym samym właściwie zdaniu ona ujawnia, żeby niedawno usłyszała diagnozę białaczki.

00:30:40: Widzimy ostatnie sceny tego filmu.

00:30:42: oczywiście taniec bo zawsze u Lesa Blanka musi być przynajmniej jedna taneczna sekwencja.

00:30:47: Ona postanowiła nauczyć się tańca brzucha.

00:30:51: Są warsztaty tego tańcabrzucha, ona nie wie jak długo będzie żyła, sama mówi o tym że ta diagnoza jest poważna i mówi tam o tym, że jej największym marzeniem jest żeby któregoś dnia dożyć tego momentu kiedy będzie widziała w lustrze własne zmarszczki bo jest przekonana o tym też będą piękne.

00:31:11: Każda kolejna zmarsztka to będzie dla niej taki dowód życia na tym świecie.

00:31:16: I może tutaj zakończę tą swoją wypowiedź, bo o tym są te filmy, o radości życia, o tym że tak jak w tytule filmu, prawda?

00:31:25: Piwo jest tutaj na tej ziemii, życie jest tutaj i trzeba je celebrować.

00:31:30: Kinolę Sablanka to jest taka trochę no nie wiem stężona życiowa energia podana moim zdaniem w sposób bardzo bezpretensjonalny.

00:31:39: krytyk filmowy Andrew Horton określił lesa Blanka jako amerykańskiego brojgla z kamerą szesnastyci milimetrów, zamiast pędzła.

00:31:48: I wydaje mi się to jest piękne określenie tak jak obrazy brojglas pokazują jakąś społeczność, rzeczywistość społeczną albo obrazy dwurnika w Polsce.

00:31:56: Tak myślę że Les Blanc jest kimś takim.

00:31:58: Pokazuje nam Amerykę chyba w takim najlepszym wydaniu dodajmy.

00:32:01: My znamy oczywiście tą drugą stronę Ameryki bo widzieliśmy wystarczająco dużo filmów ale Les Blank pokazuje tę stronę... Słoneczną.

00:32:11: Proszę państwa, czy ktoś chciałby się podzielić jakimś wrażeniem obserwacją po prostu emocjom po tym seansie?

00:32:18: Proszę bardzo prosiłbym o podanie mikrofonu.

00:32:21: dziękuję.

00:32:25: Można nie trzeba.

00:32:26: dodam że rozmowa jest rejestrowana więc będzie to szczęście odcinka.

00:32:29: jeżeli ktoś nie będzie chciał żeby wypowiedź się znalazła w odcinku proszę informację ja też ją wytnę.

00:32:34: Dzień dobry Rafał Dudkiewicz.

00:32:37: oglądać tego festiwalu do jakichś dwudziestu lat.

00:32:42: Bardzo dziękuję za te dwa filmy dzisiaj, ponieważ są zupełnie jakby nie w temacie człowiek zagrożeniu więc dają jakiś oddech i jakiś uśmiech, które chyba nam brakuje.

00:32:53: Z pierwszego filmu zapamiętałem przepis na dobre danie chyba azjatyckie zrobione w dwie minuty.

00:32:59: bardzo mi się to spodobało.

00:33:01: postaram się powtórzyć a z drugiego mi się spodbało zdanie że nie może tylko być powodem do świętowania ślub i pogrzeb.

00:33:12: To takie mam refleksję, no i dziękuję za pogodę ducha, za uśmiech, za coś ciepłego.

00:33:19: Dziękuję.

00:33:20: Ja też dziękuję, za w tym duchu wypowiedziany komentarz.

00:33:23: to jeszcze dodam, że ten film, który jest uważany za tu arcydzieło Blanka czyli Always Full Pleasure, to jest godzinny film o Nowym Orleanie.

00:33:31: on się zaczyna od pokazania nowo-orlańskich zwyczajów pogrzebowych I też z tego filmu.

00:33:37: w zasadzie się tego dowiedziałem, tam jest pokazany ten pogrzebowy orszak, który zmierza na cmentarz jeszcze właśnie z muzyką żałobną głównie Orkiestra Dent'a.

00:33:50: Ale wraca cmentarza już z muzyka taneczną.

00:33:52: Właśnie to jest takie pożegnanie życia i celebracja życia, prawda?

00:33:56: Jakby chowamy przyjaciela ale celebrujemy życie.

00:34:00: I to w takiej pigułce jest to o czym pan powiedział, no les blanc by się z tym zgodził.

00:34:08: Także bardzo dziękuję.

00:34:09: i może ktoś jeszcze tutaj, z tej strony?

00:34:11: Dziękuję za podanie mikrofonu.

00:34:19: Działa chyba działa.

00:34:21: Ja się nazywam Martina Krogula-Cołęska I jestem socjolożką i te dwa filmy są dla mnie fantastyczne.

00:34:28: z prostego względu dotarło do mnie przez ich oglądania że tak naprawdę ludzie na tych filmach mówią w dużej mierze to co my mówimy.

00:34:40: To znaczy właśnie, że spotkamy się tylko na ślubach i pogrzebach.

00:34:46: Że młodzi ludzie są coraz bardziej osamocnieni, że społeczeństwo się rozpada i potrzebujemy jakiegoś takiego scalenia.

00:34:53: więc było to dla mnie uderzające.

00:34:55: no bo przecież te firmy mają po czterdziści lat.

00:34:58: a jednak te narracje są takie same mimo że ten świat o których który tutaj na ekranie oglądaliśmy No właśnie jest takie poczucie, że minął a mówimy o tym samym i bolni nas to samo.

00:35:11: Tak, to prawda ja myślę że te filmy... To jest naprawdę warto się tak pomyśleć o tej emocji którą w te filmie nas budzą bo myślę że jedną z nich musi być jakaś tęsknota.

00:35:26: na pewno to jest też dokument ze świata sprzed social mediów i teraz nie chcę uderzać alarm jakby nie po to jestem ale to jest To, co celebruje Les Blanc nie ma nic wspólnego ze zdalnością.

00:35:41: Zdecydowanie celebrowanie bliskości tego, co się dzieje kiedy ludzie spoktykają się w jednej przestrzeni i też takie stłoczenie tych filmów to o czym powiedział Horton jako o tym Broiglu że zobaczcie Państwo film o Polsce trwa te czterdzieści tam dziewięć minut ale widzimy kilkaset twarzy które można zapamiętać, kilkased momentów które być może z nami na długo zostaną.

00:36:07: I dla mnie te filmy w dużej mierze celebrują właśnie to taką bliskość i taką też bliskości do własnego, do tego co ląduje na stole.

00:36:15: No właściwie Garlic jest takim filmem, który na końcu jest takim wręcz apelem o to tak żeby właśnie jeść lokalnie, żeby wiedzieć skąd to jedzenie pochodzi.

00:36:23: Myślę że do tego bardzo tęsknimy.

00:36:26: Myślę, że social media na pewno nas od tego oddalają.

00:36:29: Oczywiście też pozwalają się organizować w jakiś sposób i dzisiejsze spotkanie też były reklamowane w social mediach.

00:36:35: więc to wszystko ma dwie strony.

00:36:37: ale myślę o powiem tak, dzisiejszy sens byłby zupełnie inny gdyby przyszły trzy osoby tylko i cieszyłbym się z każdej.

00:36:43: ale to, że dzisiaj była prawie pełna sala i też czuło się tą reakcję.

00:36:47: nawet ktoś zaczął klaskać i to było super.

00:36:48: no to jest właśnie to co pokazuje w swoich filmach Les Blanc.

00:36:52: Dodam jeszcze, że idąc tym tropem kulinarnym On potem zrobił taki film w dziewięćdziesiątym roku.

00:36:59: Jamy, jamy, czyli mniamy... podaję tłumaczenie o kuchni kreolskiej właśnie na południu Stanów, który też jest wspaniałą celebracją tej kuchny.

00:37:09: i tam to już jest główny temat właśnie ta kuchnia regionalna.

00:37:12: ale takim poskriptom do tej twórczości i do tego zmierzam był bo znaczy wczesnym poskribtom.

00:37:16: on potem jeszcze zrobił filmy ale takim podsumowaniem szczególnym był jedyny film pełnometrażowy, który on zrobił poza stanami zjednoczonymi.

00:37:24: Bo to jest właśnie ważne, że on oddycha tym amerykańskim powietrzem.

00:37:27: Pływa w tym amerekański makwarium pokazuje jego bogactwo, piękno taką dziwność też chwilami... Ale zrobił film w Europie?

00:37:36: On się nazywał The Innocence Abroad czyli niewiniątka za granicą.

00:37:40: i to było o wycieczce Amerykanów, którzy po upadku muru belińskiego pojechali na taką objazdówkę po Europie.

00:37:48: Taką objazdówkę typu proszę państwa wychodzimy tu jest krzywa wieża w pizie wracamy do autobusu jedziemy bo jutro Szwajcaria prawda?

00:37:56: Jak to był taki tytuł?

00:37:56: jeśli to wtorek to jesteśmy w Belgii I on tam pokazuje tych Amerycanów którzy są wyjęci właśnie z tego akwarium.

00:38:05: tutaj mamy ich świecia a w zderzeniu z Europą oni są często bezradni.

00:38:12: Oni nie rozumieją działania spółczki, różnych takich codziennych rzeczy, bo całe życie byli tylko w tym jednym miejscu.

00:38:20: i to jest bardzo ciekawy film, bo on odwraca trochę patrzenie i pokazuje tych Amerykanów, którzy nagle boją się wyjść z hotelu... To też jest inny czas, tak?

00:38:28: Znowu przed internetem, przed wieloma rzeczami I trochę właściwie wszyscy o nich mówią pod koniec, że już się cieszą, że wracają do tej Ameryki.

00:38:35: Bo ta Europa mi się wydaje tak niezrozumiała i to jest takie ciekawe.

00:38:40: małe poskriptom do tej twórczości niewiniątkę za granicą taki tytuł.

00:38:44: Proszę Państwa czy ktoś jeszcze chciałby się podzielić jakimś wrażeniem?

00:38:47: Proszę bardzo tutaj.

00:38:52: Nigdy bym nie pomyślał, że powiemy to muzeum kinematografii ale kocham czosnek i cieszę się, że mam już swoją reprezentację w kinie Też, ale tak jak miałeś rację to były naprawdę ciekawe bardzo pocieszające seans oba te filmy.

00:39:07: I chciałem powiedzieć że ten zwłaszcza film o czosnku przypomniał mi coś co być może pojawi się w polskiej dystrybucji.

00:39:15: nie jestem tego pewien ale nowy film Jonah Wilson'a chyba The History of Concrete.

00:39:21: i bardzo mi to przypominało konwencją.

00:39:25: ten film, bo tam też reżyser podchodzi do osób i pyta się co myślisz o cementzie czy betonie?

00:39:33: Co czujesz jak myślysz o betonie?

00:39:35: więc też na to bardzo czekam.

00:39:39: I widziałem też oglądając film O Polsce.

00:39:43: Widziałem Johna Candy'ego jak wymieniał w filmie w Kevinie samej wymiorku.

00:39:50: Jak wymieniał tytuły piosenek swojej... swojego zespołu.

00:39:54: I ja wtedy pomyślałem sobie nie no te tytuły jakieś dziwne są, to tak niepewnie nie jest.

00:39:59: ale teraz jak były napisy to rzeczywiście te tytury tak brzmiały jakby John Candy sam stał przed nami i tak właśnie jeszcze trochę tańczył ten tytuł wymawiając polka.

00:40:11: polka także dzięki za ten seans.

00:40:13: bardzo fajny było To ja.

00:40:15: dziękuję bardzo i cieszę się, dodam że ten polkowy... Aha!

00:40:22: Przepraszam.

00:40:23: John Wilson czytałem jakiś wywiad w którym wymienił w ogóle lesa Blanka jako jedno ze swoich lubionych dokumentalistów co nie jest dziwne.

00:40:29: rzeczywiście jest coś takiego.

00:40:31: Ktokolwiek też polecam bo to zawsze warto polecić, że na cały czas na HBO jest właśnie serial Johna Wilsona.

00:40:37: Dobre Rady Johna Wilsona.

00:40:40: I tak, jeżeli ktokolwiek obejrzy chociaż jeden odcinek ten zobaczy wpływ.

00:40:43: To znaczy Johna Wilsona też interesuje każdy spotkany człowiek.

00:40:46: Jakby za każdym by chętnie podążył no i czasami to robi nawet jedną z do innego stanu.

00:40:52: Historii betonu jeszcze nie widziałem.

00:40:53: mam wielką nadzieję że ją zobaczę ale myślę że nawet Les Blanc by ten tytuł sam w sobie docenił.

00:41:04: Proszę Państwa czy ktoś jeszcze na pewno jakiś głos się zmieści?

00:41:07: powoli będziemy zmierzać Do końca, czy ktoś z Państwa?

00:41:15: Proszę Państwa.

00:41:16: Jeżeli już nie ma głosów to ja mogę tylko zaapelować żeby może ten seans po prostu się okaże też taką inspiracją.

00:41:24: kto wie czy może jakiś nawet większy przegląd by się nie przydał.

00:41:29: Lesa Blanka dla mnie kino które tak jak Pan powiedział na festiwalu oczywiście była świadoma tutaj decyzja żeby trochę rozświetlić ten repertuar, a codzienność przynosi nam tak dużo negatywnych treści że też chciałem żebyście Państwo dzisiaj przez te sto minut po prostu się uśmiechali.

00:41:46: patrząc na ekran ja się uźmiechałem.

00:41:49: mam wrażenie że Sala też więc po prostu Les Blanc tutaj był troszkę z nami.

00:41:57: A nawet już ostatnia Rada czy takie zachęta jak Państwu.

00:42:00: zerkniecie o tą filmografię.

00:42:02: to naprawdę ona jest świetnym wstępem do tego, żeby poznać wielu muzyków o których on robił filmy.

00:42:09: Bo ja zupełnie też tak niewinnie zacząłem spisywać niektóre nazwiska a potem okazywały się że to były właśnie legendy blusa czy legendy lokalnej muzyki amerykańskiej.

00:42:21: i nawet jadąc tutaj do Łodzi dzisiaj słuchałem tej muzyky którą Lez Blanc w swoich filmach umieścił.

00:42:27: także dziękuję i dziękuję festiwalowi.

00:42:30: dziękuję Państwu dobrego po południu.

00:42:32: Do zobaczenia!