00:00:00: Dobry wieczór Państwu.

00:00:02: Bardzo się cieszymy, że tak licznie się Państwo zgromadzili w Kinie Światowic.

00:00:05: Serdecznie witamy!

00:00:06: Cieszyme się Państwa obecnością.

00:00:09: Mnie się trochę łezka wokół kręci, że nie tak dawno przedstawialiśmy Michała i wytaliśmy go na replayu.

00:00:17: Dziś to jest ostatnia odsłona replaya korotorowana przez Michała ale jest niespodzianka dla państwa na dzisiaj.

00:00:24: O może nie taka niespodzienka?

00:00:25: Bo przecież komunikowaliśmy to wcześniej, że mamy wyjątkowego goście.

00:00:29: Na zakończenie tej odsłuony jest z nami Jan Pematuszyński locals reżyser z Katowic, więc tym większy smaczek tej obecności.

00:00:41: Ale żeby nie było tak żewnie, że tylko się smócimy, bo dzisiaj najlepsze przednanie filmi i wspaniała dyskusja trochę już tutaj zaspolarowaliśmy.

00:00:51: Mamy dla Państwa niespodziankę.

00:00:53: następna odsłona klubu Filmowego Replay w Światowidzie jesienią kuratorowana przez Kasia Borowiecką z Radiowej Trójki.

00:01:04: Mam nadzieję, że wszyscy państwo z nami zostaną.

00:01:07: Ci z państwa, którzy byli wytrwali zapewne się poczęstowali elementem garderowy bielizny niemalże.

00:01:14: Zapraszamy jesienią w skarpetkach.

00:01:16: może będzie chłodniej i oddaję głos naszemu kuratorowi.

00:01:20: Bardzo dziękuję.

00:01:21: Dziękuję patrycji.

00:01:22: witam Państwa bardzo serdecznie.

00:01:24: Proszę państwa, tak szybko czas leci że już czerwiec, już czwarty pokaz replaya.

00:01:28: Bardzo dziękuję za to zaproszenie do kuratorowania pierwszej serii.

00:01:32: Mam nadzieję, że tych sezonów tutaj replayowych będzie jeszcze wiele i że też replayowe się spotkamy.

00:01:38: ale już za państwem.

00:01:39: cztery tytuły fantastycznie wybrane przez Kasia Borowiecką a plany z tego co wiem są jeszcze... szerzej zakrojone, więc naprawdę tutaj ta dyskusja wokół kina przełomów wieków nie wygaśnie.

00:01:51: Za chwilkę obejrzymy czwarty film wybrany przy ze mnie.

00:01:54: Przypomnę tym kluczem.

00:01:55: to było filmy obejrzane tutaj w tej sali po raz pierwszy na przełomie wieków.

00:02:00: Dzisiaj zagłębiłem się w moje notatki, piętnastego stycznia roku dwa tysięcznego.

00:02:05: Obejrzałem ten film w tej sali.

00:02:07: Wiąże się z tym naprawdę niezła anegdota.

00:02:10: ale żeby państwa zachęcić, żeby zostać troszkę dłużej dzisiaj także na dyskusji tej anegdoty teraz nie opowiem, ale zapewniam jest świetna.

00:02:16: Więc bardzo zachęcam żeby zostać po filmie bo jest to mała perełka.

00:02:23: co się wydarzyło dokładnie.

00:02:27: ale ja teraz powiem dwa słowa o filmie i zaraz oddam głos z naszemu znakomitemu gościowi.

00:02:32: Proszę państwa, Happy Nest.

00:02:33: to jest zdecydowanie firm najrzadziej pokazywany z tej czwórki.

00:02:37: wtedy wprowadzała go firma Solopan na polskie ekrany.

00:02:40: miał bardzo intrygujący plakat.

00:02:42: taki plakat troszkę komiksowy kilka postaci jakby w windy jakiejś takiej wspólnej przestrzeni każda z jakimś wymalowanym dyskomfortem na twarzy a nad tym wszystkim napis Happiness szczęściej.

00:02:54: Bardzo to fascynowało.

00:02:55: wtedy I film miał także pewną farmę, filmu który porusza tematy tabu.

00:03:00: Filmu który jakoś szokuje.

00:03:02: Zobaczymy czy po tych trzydziestu prawie latach od produkcji bo film z dziewięćdziesiątego ósmego ten film szokuję nadal.

00:03:10: Todd Solont jest reżyserem, który bardzo konsekwentnie swój styl rozwijał od pierwszego filmu pod właściwie takim tytułem, który spojleruje jego dalszą twórczość.

00:03:19: Ponieważ jego pierwszy film fabularny nazywał się Strach, Lęk i Depresja.

00:03:24: to był pierwszy tytuł z osiemdziesiątego dziewiątego roku no i później.

00:03:28: pierwszy duży sukces to Witaj w domu dla Lalek.

00:03:31: No i Happiness.

00:03:32: ogromny sukces kanański ale także film, który był takim gorącym kartoflem.

00:03:36: I o tym troszkę opowiem bo pierwszy dystrybutor tego filmu zrezygnował z jego dystrywucji.

00:03:41: też o tym porozmawiamy.

00:03:42: dlaczego To, czy ten film nadal bawi?

00:03:45: Bo zdecydowanie jest pomyślany jako komedia.

00:03:48: Być może najczarniejsze jak on znam.

00:03:50: Czy ten film Nadal szokuje?

00:03:51: Za chwilkę się przekonamy!

00:03:53: Ja nie chcę o nim wiele mówić.

00:03:54: Chce tylko zacytować pierwszy akapit recenzji Rogera Iberta wówczas najważniejszego amerykańskiego krytyku a potem także mojego mentora... z którym miałem okazję pracować.

00:04:07: W九dziesiątym ósem roku, kiedy film Happiness wchodził na amerykańskie ekrany, Ibert przyznał temu filmowi Maksimum Gwiazdek cztery gwiazdki i chce tylko ten pierwszy akapit zacytować bo to będzie najlepsze wprowadzenie.

00:04:19: nic więcej nie powiem.

00:04:21: Recenzja zaczynała się tak.

00:04:23: Happiness Toda Solonza to film który wprawia widzów zakłopotanie nawet tych którzy go podziwiają ponieważ podważa sposoby jakie my próbujemy na niego reagować.

00:04:34: Czy jest portretem rozpatrzliwego smutku?

00:04:36: Jeśli tak, to dlaczego cały czas się śmiejemy?

00:04:39: Czy jest ironiczną komedią?

00:04:41: Skoro tak w takim razie skąd się bierze jego czułość wobec tych wszystkich samotnych ludzi na ekranie.

00:04:47: Czy opowiada o deprawacji?

00:04:49: Tak!

00:04:50: Ale dlaczego jednocześnie każe nam podejrzewać z niepokojem że ludzie zdeprawowani szukają jedynie tego samego czego my wszyscy szukamy tyle, że pozbawieni są zwyczajnej moralnej perspektywy.

00:05:01: W filmie, który zagląda w odchłań ludzkiej rozpaczy pojawia się przerażająca sugestia, że bohaterowie nie są groteskowymi wyjątkami.

00:05:09: Lecz w istocie mogą należyć do głównego nurtu człowieczeństwa.

00:05:14: To właśnie takie myśli wywołuje happiness.

00:05:16: Nie jest to film dla większości widowni.

00:05:18: z pewnością jest przyznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

00:05:21: Pokazuje jednak Toda Solądza jako filmowca, który zasługuje na uwagę artystę wyczuwającego, unoszący się w powietrzu nieszczęście i smutek.

00:05:29: I próbującego odnaleźć jego źródła.

00:05:32: Proszę Państwa jesteśmy w epoce trigger warningów i ostrzeżenie dotyczących treści.

00:05:36: Powiem tak jeżeli macie Państwo jakieś trigger warnings swoje w tym filmie one na pewno są.

00:05:41: Co do tego mogę zapewnić że ten film porusza bardzo wiele tematów dyskomfortowych ale czyni to w swój unikalny sposób, że też myślę, że wielokrotnie śmiech się na tej sali będzie rozlegał.

00:05:52: A teraz maja ogromna przyjemność zaprosić Jana Ape Matuszyńskiego o twórce wybitnych filmów takich jak Ostatnia Rodzina, żeby nie było śladów mingun i tak dalej.

00:06:03: Powitajmy także katowickiego widza Światowida Ifana Todasolandza.

00:06:09: Dobry wieczór Państwu!

00:06:12: My tak się zmichałem jakoś zawsze niespodziewanie, spotykamy w jakichś super okolicznościach.

00:06:15: To jest kolejna.

00:06:16: bardzo mnie cieszę na pewno nie ostatnia.

00:06:18: Chciałem powiedzieć... Bardzo dziękuję za zaproszenie przyjęciem, ja zawsze chętnie tutaj wracam.

00:06:27: Ja z filmem Happiness mam relację bardzo taką szczególną.

00:06:33: to jest taki film który jak go zobaczyłem to już ze mną został I jakby w środku i fizycznie na paru nośnikach, które gdzieś na pewno jeszcze mam w domu.

00:06:44: I bardzo mnie ucieszyło jak zobaczyłem właśnie ten tytuł wyborza bo jest to jeden z takich filmów, który ja uważam za... Przynajmniej jakiś czas temu uważałem za debitne.

00:06:51: teraz i bym było chwilę nie widziałem.

00:06:55: I że zbyt mały osób go obejrzało szczególnie w zdarzeniu z taką tylogią która wtedy w sumie nie wiecie co samym czasie wyszła.

00:07:04: Jeden to jest filmów, który już tutaj był wyświetlany niedawno czyli American Beauty i jeszcze jest Magnolia.

00:07:11: Co ciekawe w dwóch z trzech tych filmów gra Filip filmu Hoffman.

00:07:13: I wydaje mi się że ja Filipa filmowa Hoffmana pierwszy raz w życiu zapamiętałem właśnie filmy Happiness.

00:07:18: A tak samo

00:07:20: O!

00:07:20: To pogadajmy o tym później.

00:07:23: Jeszcze ostatnia rzecz Michał nie wiem czy jesteś tego świadom, że gdzieś teraz albo chwilkę temu miała dziesiątalocznictwa.

00:07:29: to jak żeśmy się poznali.

00:07:31: O proszę, to było przy okazji ostatniej rodziny.

00:07:33: Tak dokładnie.

00:07:33: Wspaniale!

00:07:34: Także to bardzo piękne spotkanie w takim razie także na tą rocznicę i powiem tak, w ostatniej rodzinie też jest sporo czarnego humoru takiego, który można by troszeczkę samądzowskim nazwać.

00:07:44: Proszę Państwa przed Państwem szczęście czyli happiness a potem tak jak powiedziałem zaczniemy od niezłej anegdoty i porozmawiamy już o filmie.

00:07:52: Tak że bardzo się cieszył, że Państwo jesteście.

00:07:54: dziękujemy za to zaproszenie dobrego sensu.

00:07:57: Dobrze, proszę Państwa.

00:07:58: W takim razie jeszcze raz powitajmy wielkimi brawami naszego gościa Jan Paweł Matuszyński.

00:08:02: Witam serdecznie.

00:08:04: Symboliczna szklanka wody chyba przyda się po tym filmie.

00:08:08: mam wrażenie tutaj będzie nam jeszcze patronował zakupiony wtedy dawno temu w Mpiku tutaj parę kroków stąd za jakieś niebotyczne wówczas pieniądze scenariusz filmu Happiness.

00:08:21: tam była taka jedna półeczka gdzie czasami się pojawiały brytyjskie wydawnictwa.

00:08:27: Proszę Państwa, zanim zaczniemy dyskusję, zaniem spróbujemy podsumować film który wydaje mi się że z tych czterech jakie tutaj pokazaliśmy w trakcie replaya jest największym wyzwaniem do rozmowy.

00:08:37: Zaraz się przekonamy to przypomnę że tą podróż z replayem zaczęliśmy w New Jersey i kończymy w New jersey.

00:08:44: pierwszy film to był Ghost Dog droga Samuraya rozgrywany na dachach tych budynków które widzieliśmy tutaj.

00:08:51: potem poszliśmy Przemyściliśmy się na amerykańskie przedmieście, z Amerykan Buty już tutaj wspomnianym.

00:08:57: Później całkowita zmiana to nacji z pragnieni miłości i oczywiście liryzm, łąga Karwaja no i kończymy w New Jersey, które tutaj zostaje przez bohaterkę określane jako the state of irony czyli stan ironii.

00:09:09: Jeżeli ktoś tak może powiedzieć to ktoś urodzony w tym stanie a to od Solonc jak najbardziej się kwalifikuje.

00:09:15: Urodził się w stanie New Jersey w Newark w roku do roku I na swoim koncie ma kilka filmów, które wywołały duże kontrowersje.

00:09:28: Wydaje mi się, że ten wywołował największe w momencie premiery.

00:09:31: Przypomnę tylko, że to był film... Do nas doszedł z dwuletnim opóźnieniem ale w Stanach Zjednoczonych to był firm, który miał problem ze znalezieniem dystrybutora, filma Universal.

00:09:39: Na początku go zakupiła, potem porzuciła.

00:09:43: Film nie dostał się na Festiwal Sundance właśnie z tego powodu, że programy żybali się pokazać tego filmu, żeby być może jest to zbyt odważna propozycja.

00:09:52: Natomiast później znalazł swoich fanów.

00:09:55: obecnie jest wręcz uznawany za jakiś tam klasyk jakina amerykańskiego najnowszego takopia, którą oglądaliśmy.

00:10:02: To była cyfrowa rekonstrukcja z Criterion Collection czyli tej takiej najbardziej prestiżowej kolekcji blu-rayów.

00:10:13: Jan wymienił przed seancem te dwa filmy American Beauty i Magnolia, ja bym dorzucił jeszcze jeden film do tej stawki oczywiście troszeczkę wcześniejszy ale jednak w ciąży w Ninetiesach.

00:10:27: myślę o naskróty Roberta Altmana, w którym z kolei występowała także Julian Moore która była w Magnoli.

00:10:34: bo wszystkie te filmy i American Beauty na skróty i Magnolia, i ten każdy na swój sposób jakoś przekrawa to amerykańskie społeczeństwo.

00:10:45: otwiera fasadę idealnego amerykejskiego domku.

00:10:49: Aż trzy z nich robią to w takim trybie wielowątkowym, wielowamtkowej opowieści tutaj wyłączam American Beauty.

00:10:57: gdzie jest jednak ten jeden podstawowy wątek?

00:10:59: no i wszystkie posługują się jakimś miksem śmiechu, cringe'u.

00:11:05: dzisiaj byśmy powiedzieli nie mieliśmy tego słowa w dwa tysięcy roku, no jeszcze nie funkcjonowało.

00:11:11: I tragizmu to znaczy wydaje mi się że humor i tragizm jest tutaj we wszystkich przypadkach mocno zmieszany.

00:11:18: kto wie czy nie najbardziej właśnie w przypadku tego filmu.

00:11:22: W przypadku tego films który z jednej strony wychodzi od takiej konstrukcji niemal z Czechowa.

00:11:27: mamy trzy siostry tak?

00:11:28: Mamy jakieś trzy niespełnione ambicje trzy marzenia w tym New Jersey ale wokół tego oczywiście narasta cała siatka ludzka pragnień wypowiadanych, niewypowiadanych zakazanych i niezakazanych.

00:11:42: I dzieje się to bardzo, bardzo gęsto.

00:11:45: To jest bardzo czarna komedia?

00:11:47: Pytanie do którego chciałbym może zacząć taką pierwszą refleksję jest takie co się dzieje kiedy czarny humor, desperacja może nawet jakiś rodzaj cynizmu bo cynizm także temu filmowi zarzucano.

00:12:01: Co się dzieja kiedy on zostaje podkręcony i zagęszczony do takiej gęstości, jaką tu widzimy.

00:12:08: Czy to nie jest tak, że w pewnym momencie następuje przekroczenie masy krytycznej i z tej zagęszczonej desperacji czy cynizmu właśnie zaczyna się krystalizować?

00:12:17: Co jest zupełnie przeciwnego?

00:12:19: Być może jakiś rodzaj nowej empatii, takiej empati, która powstaje już po przekroczeniu jakiejś granicy.

00:12:27: I pytanie jeżeli prawdą jestem słynny cytat, że cynik to zawiedziony kochanek ludzkości, to czy nie jest tak że w cynizmie czy takim bezwitosnym aspekcie tego filmu?

00:12:37: Nie jest przynajmniej iskierka czegoś niesłychanie miękkiego.

00:12:40: Miłosnego wręcz spojrzeniu na tych wszystkich pokręconych a jakże bohaterów.

00:12:48: Zaraz się przekonamy.

00:12:49: powiem tylko anegdotycznie, że to był ostatni film Toda Solądza który zarobił jakiekolwiek pieniądze.

00:12:55: Wszystkie jego późniejsze projekty były wielkimi porażkami finansowymi, to jest twórca, którą bardzo trudno jest zabrać z filmu na film.

00:13:05: budżet, on sam zresztą o tym mówi.

00:13:06: i co więcej monografia jego twórczości wydana niedawno na Uniwersytecie Przykago.

00:13:12: Jak mało która monografa jeszcze nie widziałem, czyli takiego.

00:13:15: zaczyna się od wykresu dochodowości tych filmów i jest taka już spadająca kreska.

00:13:20: tylko te dwa to znaczy witajcie w domu dla Laelki i Happiness przyniosły zyski.

00:13:27: natomiast każdy kolejny storytelling czy pan palindrome, niektóre były nawet w polskim obiegu czarny koń Dark Horse, Winner Dog jak dotąd ostatniego film już przynosiły naprawdę dotkliwe straty.

00:13:42: Natomiast odsoląc i to jest może ważna informacja żeby też tutaj może wprowadzić troszkę lżejszą atmosferę Jest szczęśliwie żyjącym w Nowym Jorku mężem i ojcem nauczycielem na New York University, nauczycielom oczywiście w szkole filmowej, mentorem ogromnej ilości młodych filmowców, z których wielu państwu znacie.

00:14:07: Bo jest to ukochany nauczyciel w tej nowojorskiej filmówce i jego najbardziej chwazdolną.

00:14:13: taką uczennicą, która bardzo podkreśla ile dostała od Todasolandza jest Charlotte Wells twórczyni filmu After Sun.

00:14:21: Była jego uczennicą i jest nawet taki dłuższy wywiad dostępny pomiędzy nimi, ona zawsze podkreśla że to właśnie zajęcia z nim były dla niej najważniejszym edukacyjnym doświadczeniem, a jako ojciec z kolei wykazał się dużym dowcipem to tylko powiem tyle że jako fan popkultury amerykańskiej czego jest mnóstwo nawiązań w tych filmach oczywiście nazwał swoje dzieci córkę i syna imionami postaci skreskuwek.

00:14:47: Jego córka nazywa się Pebbles.

00:14:48: jeśli ktoś oglądał Flintstonów ten pamięta, a jego syn nazwa się Elroy.

00:14:52: jeśli ktoś wyglądał Judsonów to pamięta.

00:14:56: Dobrze może tyle na ten moment Janku, powiedz proszę jak to by się dzisiaj ten film oglądało?

00:15:02: Jak ci się oglądała za pierwszym razem i w ogóle co przed chwilą obejrzyliśmy?

00:15:05: Co się tutaj wydarzyło?

00:15:06: Nie no super mi się oglądało.

00:15:09: Przedażająca aktualne to jest wszystko.

00:15:14: Myślę że taki film niestety teraz chyba nie mógł powstać w ogóle.

00:15:20: Nie wiem czy jasę nie przypomina może to jesteś stanie przywołać jakikolwiek inny film w którym empatyzuje się z pedofilem.

00:15:30: duża sztuka, że to tutaj w ogóle przechodzi dalej.

00:15:33: Świat się zmienił a to jakoś dalej konstrukcyjnie pracuje.

00:15:37: Ja zawsze uważam, że ten film jest troszkę za długi i to podtrzymuję, że tu gdzieś można by z tego troszeczkę ująć.

00:15:45: Natomiast... ja nie pamiętam kiedy ten film widziałem poprzednim razem, to na pewno nie było dwa czy trzy lata temu, to bardziej było tak, nie wiem może osiemdziesięć.

00:15:55: Na pewno nie oglądałem go z perspektywy reżysera, totalnie świadomie.

00:16:02: I teraz dużo bardziej doceniam tę robotę i widzę jakie to jest tutaj bardzo skrupulatne i przerobione naprawdę bardzo tak rzetelnie.

00:16:11: Odkryciem było dla mnie to, że jest tu młody Jared Harris, który gra do Sianina.

00:16:15: To mi w ogóle jakoś...

00:16:17: Postać w lada?

00:16:20: W ogóle trzeba mieć, przepraszam, jaja żeby obsedzić scenaryczę Adaharisa jako Rosjanin.

00:16:25: To tak zupełnie ciekawe jestem jaki to jest backstory dookoła tego, bo pewnie jakieś jest.

00:16:33: Smutne jest to i tak sobie pomyślałem w trakcie oglądania parę razy że chyba z obecnych Stanach Zjednoczonych jednak przydało, bo się więcej filmów to da solą co może by ten tutaj wygląda trochę inaczej I trochę to o czym myśmy jakoś tak napomknęli przed, no to ja tu widzę link do marka kodarskiego w pewien sposób.

00:16:59: Jeśli chodzi o pewną taką intelektualną bezwzględność w ocenie w takiej satyrze, która nie do końca też jest satyrą momentami był.

00:17:10: Zastanawiałem się czy jak ten film wychodził te dwadzieścia parę lat temu, to czy to tak samo działało?

00:17:16: Bo teraz cały ten wątek już po koniec, ten pedofilski on już jakby przestaje być śmieszny.

00:17:25: Tak znaczy że trochę nie wiadomo jak to mam odbierać jako widz.

00:17:30: Nie pamiętam mojego pierwszego odbioru tego Ale to dalej jest ciekawe.

00:17:36: jeżeli ekran powoduje że to się jakby ogląda dalej z jakąś ciekawością nawet jeśli stałem emocjant nie jest przyjemna.

00:17:44: No to znaczy, że film działa.

00:17:49: Tak myślę, że pamiętam zaraz jeszcze... A!

00:17:52: Jestem winiem tą anegdotę więc zaraz ją powiem ale pamiętam, że wtedy ten seans też przebiegał trochę takie atmosferze jak dzisiaj, ale było mniej śmiechu.

00:18:02: mam wrażenie wtedy Myślę, że ten film był rzeczywiście bardziej szokujący.

00:18:05: Dzisiaj mieliśmy tutaj totalny miks różnych reakcji z różnych stron widowni.

00:18:11: W różnych momentach te reakcje przychodziły.

00:18:14: Wydaje mi się, że no to tak jak Todd Solence też o tym mówi sam zresztą w tej rozmowie z Charlotte Wells mówi o tym i że też czuję, że dzisiaj ten film nie znalazł by finansowania żeby był po prostu zbyt ryzykowny.

00:18:28: wydaje mi się ,że ten eksperyment empatii o którym tutaj mówisz to znaczy, że ten film znajduje sobie na tyle powiedzmy odwagi żeby absolutnie jakby nie pochwalając żadnego z tych czynów żeby spojrzeć w oczy człowiekowi, których tych czynów dokonuje.

00:18:44: To jest ten ogromny taki etyczny wysiłek tego filmu i on trochę zmusza do tego wysiłku także widza tak?

00:18:51: I to jest chyba to, co jest nadal bardzo trudne, żeby w te oczy na końcu po prostu spojrzyć bo chce się odwrócić trochę głowę dekranu.

00:18:58: Ja z tego filmą zawsze pamiętałem... Tu podróży się wydarza taki pastisz komedii romantycznej właśnie w tym wątku i przez to jak muzyka jest poprowadzona, i ta taka jakby łagodność która w ogóle nie zgadza się z tym co my dostajemy ze scen.

00:19:21: I tu nie tylko są ceny w tym Wątku, to to jakby siostry wobec siebie grają nieprawdopodobnie bezwzględnie, bez kompletnej świadomości tego co mówią.

00:19:33: Jeszcze, bo wspomniałeś o bardzo fajnej książce, o której ja się chyba też otawiam.

00:19:39: Ja tego nie wiem czy to mnie pamiętam.

00:19:41: Natomiast chciałem powiedzieć odnośnie pierwszego filmu, który był ramal tego cyku pokazanego czyli Gózdok że ja swojego czasu długo szukałem ścieżki dźwiękowej z tego filmu Nie tej granatowej tylko ścieżka z muzyką EZE i dopadłem tą płytę za badajże, czysta pięćdziesiąt franków w Paryżu.

00:20:02: I to był jakiś zbiór dniem półrotnego kieszonkowego więc tu też jest jakby link Jeśli chodzi o dodawanie pieniędzy na takie rzeczy, które są słodkie.

00:20:11: Dokładnie tak to wtedy było.

00:20:12: Tutaj zawsze mamy tę kroplę nostalgii więc ja dodam że nie raz po seansie w tej sali w dziewięćdziesiątym czy dwutysięcznym roku moje kroki szły od razu do MPQ, który tutaj był w okolicach.

00:20:24: i właśnie tam ta zagraniczna pułeczka była tak niesłuchanie kusząca a ceny były tak absurdalnie wysokie, że naprawdę rzadko się zdarzało żeby rzeczywiście coś tam zrealizować, ale tak.

00:20:34: To były takie momenty i pamiętam, że ten scenariusz się tam pojawił jako jakiś taki po prostu duch i nagle się zmaterializował.

00:20:42: Dodam, że... Ten film, który przed chwilą zobaczyliśmy ma także swój oficjalny sequel, chociaż jest nakręcony zresztą przez Toda Solandza.

00:20:51: Jest to o tyle nietypowy sequel, że wszystkie role są grane przez inne aktorów.

00:20:55: I on to celowo zrobił i to nie jest jedyny raz kiedy on coś takiego zrobił.

00:20:58: Przypomnę, że w filmie Palingramy jedna postać jest grana przez osiem różnych aktorek.

00:21:02: Natomiast rzeczywiście film Życie w trakcie wojny, bo on tak się nazywał Life During Wirtime, który miał premierę w dwa tysiące dziesiątym roku.

00:21:12: Był oficjalnym sequelem i jego nawet tytuł roboczy brzmiał wybaczenie Forgiveness.

00:21:16: to miało być takie dopełnienie filmu Happyness.

00:21:19: Właściwie wszystkie te postaci się tam pojawiają niektóre nawet pojawiają się jako duchy.

00:21:23: Mam na myśli duch samobójcy, które tutaj tego pierwszego partnera Joy.

00:21:29: jest to film... O ile możecie Państwo sobie obrazić?

00:21:33: Jeszcze bardziej depresyjny, taki niesłychanie gożki.

00:21:36: On jest zrealizowany już po atakach... Oczywiście długo po ataku jednastego września ale przede wszystkim w trakcie wojny

00:21:42: w Iraku.

00:21:43: no tytuł mówi Wszystko Życie w Trakcie Wojny Life During World Time.

00:21:46: i tam powiedziałbym że takie stężenie tej gory czy jest nawet większy jest o wiele mniej komedi.

00:21:51: Tutaj jednak tej komedii było Całkiem sporo, natomiast fajnie by było gdyby to sądząc domkną trylogię myślę.

00:21:58: Zwłaszcza patrząc na dzisiejszą Amerykę której ziarenko jest już w tym filmie ponieważ dopiero dzisiaj jednąc do państwa i szukając różnych ciekawostek dowiedziałem się, że rola tej agentki sprzedaży nieruchomości tej pani uśmiechniętej oducha do ucha w niebieskim autwicie była grana przez uwaga ówczesną żonę Donalda

00:22:18: Trumpa

00:22:19: Marle Maples.

00:22:20: Ona wtedy była żoną Trumpa.

00:22:23: Zresztą po latach to hasło o tym, że rozwód był najlepszą decyzją w moim życiu wybrzmiewa jakąś ciekawym echem.

00:22:29: ale to oczywiście już mój komentarz.

00:22:32: Proszę Państwa

00:22:35: Ja mam pytanie, bo wyczuwam, że możesz coś wiedzieć na ten temat.

00:22:38: Czy znaleźć są okoliczności jak to jest, że John Lovitt zagrał ten epizod otwierający ten film?

00:22:45: Bo on był wtedy dosyć duży nazwisk i chyba największym z całej tej obstawy tak mi się wydaje.

00:22:49: wtedy

00:22:50: To znaczy tak, nie wiem dokładnie jak to się stało ale jak się przyjrzymy w tej obsadzie tam są duże nazwiska świata teatralnego nowojorskiego i to takie naprawdę z pierwszych, że tak powiem stron Elizabeth Ashley grająca tą kochankę ojca.

00:23:05: To jest naprawdę legenda Broadwayu z tym takim przepalonym głosem.

00:23:10: I Ben Gazara oczywiście który gra... dziadka, ojca, który tutaj przeżywa drugą młodość.

00:23:16: To jest oczywiście jeden z ulubionych aktorów John Kassavetes'a.

00:23:19: jeśli ktoś widział zabójstwo chińskiego Maklera czy parę innych filmów ten pamiętago.

00:23:26: Więc powiedziałbym tak że tu jest sporo takich twarzy właśnie świata niezależnego ale z wyższej półki.

00:23:32: bo wtedy już po sukcesie Welcome to the Dollhouse czyli tego pierwszego filmu... Przepraszam drugiego, drugiego ale pierwszego sukcesu Tata Solandza dużo osób chciało z nim pracować i też podjąć pewne ryzyko, bo ja myślę że wystąpienie w takim filmie jest ogromnym ryzykiem.

00:23:46: Myślę, że to jest najbardziej dla aktora grającego właśnie rolę ojca pedofila tego Dlana Bakera, którego rala jest świetna ale postać jest straszna.

00:23:55: więc tutaj może zrobię... średnik.

00:23:59: I zanim znałem się na pytanie to anegdota, bo ona mi po prostu ucieknie i wyjdziemy stąd.

00:24:03: tutaj państwu nie opowiem.

00:24:05: Od razu powiem że anegdotę jest też zawarta w tej książce.

00:24:07: bardzo do niej namawiam, bo to jest... Też miałem tutaj malutki udział.

00:24:11: Książka Olga Drendy pod tytułem Nonstop Kino, która jest tak naprawdę, dobrze powiem historią Silesia filmów, historią kin prowadzonych przez Silesię.

00:24:22: W tym jest cały rozdział światowidzie i ta anegдota też jest upowtórzona.

00:24:25: Odużanek dota jest taka był Styczeń roku dwa tysięcznego, ja już od dobrych dwóch lat byłem stałym widzem kina światowit.

00:24:33: Przy czym zawsze jeździłem tutaj w soboty i w niedzielę.

00:24:36: no wtedy kiedy nie było szkoły dojeżdżałem prawie godzinę stanowskich gór i moi wspanialej rodzice bardzo mnie w tym wspierali i też byli dosyć liberalni.

00:24:44: to znaczy po prostu umówiłem że jest fajny film, że warto na niego pojechać.

00:24:50: nie było jakichś pytań, o czym jest ten film.

00:24:53: Wiedzieli, że jadę na dobry film i to była prawda!

00:24:55: I tu się nie mylili.

00:24:58: Natomiast w pewnym momencie zawsze mówiliśmy coś takiego... No tak, bo my też kiedyś byliśmy kinamanami, dużo jeździliśmy do kina.

00:25:07: Ja wiedziałem o tym, bo też moi rycy często opowiadali mi o tej filmy z lat siedemdziesiątych, osiemdziesiętych ale ze mną tu nigdy nie przyjeżdżali.

00:25:15: To się zmieniło.

00:25:16: piętnastego stycznia dwa tysięcy roku I powiem tak, poranek był dosyć dla mnie niekomfortowy.

00:25:22: Ponieważ pytanie było co dzisiaj robi?

00:25:24: Ja mówię jadę do kina.

00:25:25: Już byłem po lekturze recenzji filmu Happiness w miesięczniku Kino.

00:25:29: Wiedziałem o czym ten film jest, czytałem recenzję Marii Kornatowskiej i nagle pytania to słowa.

00:25:34: A wiesz co,

00:25:35: możebyśmy z tobą

00:25:35: pojechali?

00:25:36: To zawsze taki, że jest to okina a my też robimy film... No to dzisiaj powiedzieliśmy z Tobą jaki film?

00:25:41: A ja mówię Happiness, co to znaczy?

00:25:42: Wiesz szczęście!

00:25:43: A tu na pewno będzie świetny film.

00:25:45: Ja oczywiście już miałem wtedy siedemmaście i pół roku, ale jakoś tak kurczyłem się we w sobie, bo to rzuci cień na wszystkie moje poprzednie wizyty tutaj.

00:25:54: Dodam, że już bym tutaj posała się chociażby idiotów fontrila.

00:26:00: No ale dobrze no jeżeli powiem mnie nie jedźcie to będzie trochę dziwne.

00:26:03: więc mówię no dobrze super to powiedziałem razem.

00:26:06: Pamiętam tą drogę samochodem, pamiętam jak usiadłem... nie w tym fotelu i fotele są już nowe.

00:26:12: Ale w pierwszym rzędzie powiedziałem, a uświęcić się za ten sam z tyłu.

00:26:15: ja tutaj zazwyczaj siadam z przodu co było prawdą.

00:26:18: Było to jeden z najbardziej niekomfortowych stu czterdziestu minut mojego życia ponieważ przed chwilą panią sobie obejrzeliście film który tutaj leciał i tak zastanowiłem czy to jest moja ostatnia wizyta na jakiś czas w kinie światowidno przynajmniej do skończenia tych osiemnastoladza pół roku?

00:26:32: Czy to się jakoś skontczy?

00:26:34: Jak ta rozmowa w samochudzie będzie przebiegała, ale muszę powiedzieć że to był ogromny punkt zwotny ponieważ wychodząc tutaj przez te drzwi i tak zastanawiając się co się wydarzy jak w ogóle o tym filmie porozmawiamy.

00:26:46: Pamiętam bardzo dobrze słowa.

00:26:48: moja mama powiedziała, to był świetny film!

00:26:50: I zaczęliśmy rozmawiać o tym w filmie i od tamtego czasu moi rodzice bardzo często ze mną jeździli i zaczął się w zasadzie taki złoty okres co najmniej dwóch lat Kiedy tutaj w tej sali byliśmy bardzo często razem, oglądaliśmy filmy, rozmawialiśmy o nich do dzisiaj.

00:27:03: Pamiętam wiele z tych saansów a wszystko zaczęło się od saansu filmu Happiness.

00:27:08: i prosimy bardzo wielkie brawa bo moi rodzice są tu także dzisiaj.

00:27:11: Także

00:27:13: chcę to podkreślić.

00:27:15: Z tego co pamiętam wtedy siedzieli pan.

00:27:19: Tak że proszę państwa film Happiness, kino dla całej rodzinny po prostu tak?

00:27:23: To można za reklamować.

00:27:25: Janku wracam do wątków reżyserskich.

00:27:28: Powiedz mi proszę, może ja się napiję wady?

00:27:34: No... Ja tylko przypomnę że mojej rodzice mnie zabrali na Pulp Fiction do kina.

00:27:40: To było to wcześniej.

00:27:42: Oto dobrze trafiłeś, bo to też powiem...

00:27:44: Nie, nie, no to był w riacie!

00:27:45: Pulp fiction z jakiegoś powodu była jedynym filmem, na którym mnie nie puścili w tamtych latach.

00:27:50: Pamiętam, że coś musieli przeczytać o tym filmie i powiedzieć nie, nie.

00:27:53: To jest film od lat osiemnastu.

00:27:54: Także to był film, na który mnie nie puszczono.

00:27:56: Widziałem go później, widzisz jakie... jak to się różnie układa.

00:28:01: Proszę Państwa, zanim przejdziemy do rozmowy z Państwem ja też przypomnę że rozmowa jest rejestrowana, będzie potem podcinek pod kasus Spoiler Master.

00:28:08: już taki mamy zwyczaj tutaj.

00:28:10: to jednak jeszcze chciałem ci podpadać o to reżyserskie twoje okobo.

00:28:15: film wydaje się prosty sceny głównie dwójkowe.

00:28:20: najlepsze są te sceny dwójkoły kiedy mamy dwie postaci jakąś niezręczną sytuację.

00:28:26: Ale jednak mam wrażenie, że świat tego filmu jest budowany bardzo konsekwentnie od tych szkaradnych wykładzin, z tych wszystkich szczegółów scenografii, tych mieszkań.

00:28:39: Rosyjskie mieszkanie, które ma te frędzelki i falbanki już rozwieszone we framogach.

00:28:44: Powiedz proszę jak ty teraz patrzysz na to osiągnięcie reżyserskie Solanza, bo myślę że ona jest tutaj niebanalna.

00:28:50: Żeby nas przeprowadzić przez te wszystkie emocje i jeszcze sprawić, że się pośmiejemy w momentach których na pewno nie podejrzewaliśmy, że w ogóle można się w nich śmiać.

00:28:58: no to chyba za kierownicą musi być naprawdę sprawny kierowca.

00:29:02: Wiesz co?

00:29:04: Bo tu przywołałeś międzyczasie dwa nazwiska takie które na pewno gdzieś się w tym siemi mocniej odbijają niż Wcześniej.

00:29:11: przynajmniej o nich nie pomyślałem.

00:29:12: Jeden to jest Altman i to nie tylko na skrót, ale w ogóle Altman bo on jednak w moim świecie to zbiorowe filmu wymyślił i zawsze te relacje na wielu różnych płaszczyznach u niego działały akurat na skruty, który nie widziałem strasznie dawno choć mam to z kriteriona w

00:29:31: domu

00:29:32: nieodpakowane chyba niestety, głupie mi przyznać.

00:29:35: I drugie nazwisko to jest Casavetes, który też się jakoś tutaj w sumie gdzieś tylko się tam chyba odbija.

00:29:43: Ja mam takie poczucie że ten film był bardzo... Ten scenariusz musiał być bardzo precyzyjnie napisany również z taką jasną myślą jak to będzie montowany bo wydaje mi się, że ten po tych dialogów to jak to jest podawane i też Generalnie wszystkie rzeczy, które mają jakiś charakter komediowy niezależnie od tego czy to jest zwykła komedia, czy to satyra.

00:30:08: To jest jednak timing i bardzo duża precyzja.

00:30:11: Mam takie poczucie że tu nie było przypadku.

00:30:17: Zastanawiała mnie w paru momentach kolejność scen.

00:30:20: Myślę, że na poziomie montażu musiała być jakaś zagadka.

00:30:25: w tym momencie To jest normalne zjawisko przy tak wielu wątkach, bo czasami się okazuje że te przeploty czyli to jak wątek A i B ze sobą spotykają się w tym momencie.

00:30:37: Na papierze to wygląda trochę inaczej niż później się okazuje na montażu ponieważ.

00:30:43: no jednak scenariusz to jest zawsze teoria jak dochodzi do tego to jak to jest dokładnie nakręcone co dają aktorzy jaki to ma tak naprawdę tajemniki itd.

00:30:51: Nawet jak to bardzo szczegółowo przygotowane To i tak później następują jakieś momenty, a to jak w środku filmu wyczułem że tam jest gdzieś tego typu rzecz.

00:31:00: Na pewno ten podział na rozdziałe też był wymyślony od początku bo to służy jakiejś większej myśli.

00:31:07: ona nie jest do końca zdefiniowana.

00:31:13: Zacząłem się tak zastanawiać czy tu była jakaś improwizacja, ale jeżeli była to bardziej chyba musiała być w takim duchu trochę jak u Michaeli w trakcie prób.

00:31:24: Że musi jakby gadać i gadaść i później to musi zostać dopisane bo jest to szalenie precyzyjnie opowiedziane a jednocześnie nie tak oglądałem, nie miałem poczucie żeby mnie ta formua przytłaczała w tym sensie że byłbym z tymi postaciami co zacji bardzo trudnej tematyki do opowiadania.

00:31:40: w sumie Jest naprawdę mistrzostwem, muszę powiedzieć.

00:31:45: Cieszę się, że wspomniałeś jako terskim.

00:31:46: Mam wrażenie, że w polskim kinie właśnie Dzień Świra jest takim filmem, który też dzięki swojej niesłychanej precyzji zawsze mnie zadziwia jak wracam do tego filmu i jak bardzo on jest precyzyjny.

00:31:56: No zabiera nas takie najciemniejsze zakątki duszy bohatera.

00:32:00: Też takie bardzo intymne, bardzo trudne no a jednocześnie sprawia nie tylko ,że się widownia śmieję ale ten film jest regularnie przegłosowywany jako ulubiony film wszystkich Polaków co też jest ogromnym osiągnięciem.

00:32:11: jak na film tak... tak mroczny jak dzień chwila, ale cieszę się że to nazwisko Koterskiego tutaj padło.

00:32:17: No i też cieszy się, że przed seancem przypomnijmy te przywoźń Filipasii Murachowmana, którego od dwunastu lat już nie ma z nami bo on smarł w dwa tysiące czternastym.

00:32:31: Trudno w to uwierzyć.

00:32:32: wieku czterdziestu sześciu lat tutaj właśnie jako allen.

00:32:35: to właściwie tak jak ty powiedziałeś no pierwszy raz tego aktora.

00:32:37: wtedy zobaczyliśmy tak naprawdę chodrze.

00:32:40: chyba

00:32:40: nie Chyba

00:32:41: kurde jednak nie, bo Bóg innaś zbyło wcześniej.

00:32:44: A Bóg i naś z było wcześniej rzeczywiście ale tam o wiele mniejsza rola to trzeba powiedzieć, ale był, to prawda, no mam wrażenie że to jest chyba taka jedna z najodważniejszych ról tego filmu i taka skupiająca właśnie i tragizm i komizm jednocześnie, bo tam są te sceny kiedy on jest niesłychanie żałosny a w tej żołości jest jakiś też patos.

00:33:05: tak jakaś taka gdzieś tam ukryta godność tej postaci.

00:33:12: Dobrze, to może tu zrobimy mały średnik.

00:33:15: Jestem bardzo ciekaw Państwa wrażeń.

00:33:17: teraz robimy małym switch żeby były dwa mikrofony po dwóch stronach.

00:33:20: my się tutaj będziemy wymieniać a gdyby ten był przekazany tak żeby żadne słowo nam nie umknęło od razu mamy.

00:33:26: widzę tutaj głos w półwie sali.

00:33:28: proszę bardzo i zaraz po kolei sobie pójdziemy.

00:33:33: Cieszę się, że udało się ten film pokazać.

00:33:37: Bardzo mi się podobało.

00:33:38: ogłoszenie było właśnie z twojego opowiedzenia kiedyś Michał, kiedy pierwszy raz chyba opowiadałaś tą anegdotę o tym sensie.

00:33:46: to była ta rekomendacja przez którą zobaczyłem ten film i jakby... Myśląc właśnie też tutaj o ostatni rodzinie, która była przywołana także na film.

00:33:59: O Koterskim i tak dalej jakby oglądałem trochę ten film.

00:34:03: teraz tak myśląco takiej polskiej mentalności, amerykańskiej mentalłości.

00:34:09: Mi się wydaje że nas ten film może śmieszyć.

00:34:12: dlatego, jako naród tak historyczny nie byliśmy tacy, że nie mamy tej formułki jakby o cześć co tam u ciebie dobrze?

00:34:21: U ciebie dobra i tak dalej, że jest ten właśnie tutaj to się rozgrywa między tym Rosjaninem a Joy, że on mówi ja widzę, że tego nie robisz.

00:34:31: Znaczy że nie jest u cieby dobrze.

00:34:33: i mi się wydaje właśnie także jakby tak myślę czy my się trochę... Nie oglądaliśmy też filmów i tak kulturowo nie jesteśmy trochę bardziej jakby wylewni, ale my też jakby bardziej tak po prostu byliśmy takimi dumerami.

00:34:50: Że tak jak tak w kulturze raczej się reprezentuje nas, że raczej ponuży chodzimy, że też jakby nie jesteśmy wylewni, ale nie robimy tej fasady.

00:35:02: więc ten sposób mi się fajnie ten film podobał.

00:35:07: Czy ktoś ma jakieś podobne refleksje czy coś?

00:35:10: To jest trochę to pytanie, z którym zaczęliśmy ten cały cykl.

00:35:13: Czy my w międzyczasie się zmieniliśmy?

00:35:15: Czy nasze społeczeństwo się zmieniło?

00:35:17: Wtedy wciąż na tą Amerykę patrzyliśmy chyba jednak tak z dołu do góry, myśląc sobie o co za wspaniały świat.

00:35:25: Tutaj nam Solon trochę podpowiadał że on nie jest aż taki wspaniałym ale myślę, że wtedy mogliśmy mieć jeszcze jakiś taki scepticyzm.

00:35:32: W między czasie u nas się wytworzyła taka... nazwę.

00:35:35: to taka klasa średnia, której wtedy nie było.

00:35:39: Te domki, te centra handlowe.

00:35:43: przecież takiego centrum handlowego jak tutaj widzimy to jeszcze w tamtych czasach właściwie u nas nie było.

00:35:50: Teraz jadę do rodziny Taroskiej Gór, mijam cztery takie centra właśnie takie mole tak?

00:35:55: Myśmy tego jeszcze wtedy tak naprawdę nie znali więc może też zachowaniowo jakoś się zbliżliśmy do Amerykanów z tamtego czasu.

00:36:03: mamy Instagramy wszyscy jesteśmy uśmiechnięci chodzimy na siłownie i jest super jedzenie jest pyszne.

00:36:09: może jesteśmy bardziej amerykańscy niż wtedy?

00:36:11: to jest oczywiście pytanie otwarte.

00:36:14: mi się wydaje że Podobne osiedle się też pojawiły.

00:36:19: Ma na osie architekturę i nie rozwija.

00:36:23: Oczywiście, dokładnie.

00:36:24: Białe domki są także u nas.

00:36:26: Świetnie!

00:36:27: Będziemy tak się przerzucać ze strony na stronę?

00:36:29: Mamy tutaj głos.

00:36:29: proszę w Michale.

00:36:31: Dobry wieczór.

00:36:33: Przed filmem wspomniałeś o plakacie komiksowym.

00:36:37: spojrzałem sobie na niego.

00:36:39: Podejrzysz stworzył go Daniel Close facet który zrobił takie komiksy jak Ghost Ward czy Wilson, który z happiness ma wiele spólnego, bo Wilson opowiadał takim cyniku.

00:36:56: który przełamywał to samo zadowolenie amerykańskie.

00:37:00: W ogóle ten film ma taki rodowód komiksowy, ale nie super bohatelski tylko właśnie odwołujący się do powieści gafisznych amerykajskich, do alternatywy komiksowej, do takich autorów jak Klaus, jak Alex Robinson, autor Wykimanych czy chociażby Robert Cobb?

00:37:23: którzy ukazywali taką obłudę amerykańsko, to znaczy takie udawanie że wszystko jest w porządku a tak naprawdę nie jest i w sumie chciałem wspomnieć o tym.

00:37:35: Dziękuję.

00:37:36: Bardzo dziękuję.

00:37:37: ja też pozwolę sobie polecić proszę państwa blok Michała Chodolińskiego poświęcony komiksowi Gotam W Deszczu.

00:37:43: bardzo polecam.

00:37:44: I też Michale.

00:37:44: kilka razy rozmawialiśmy o komiksach Chris Awera building stories przede wszystkim, takich bardzo przybierających komiksach pokazujących właśnie co jest za drzwiami amerykańskich takich budynków.

00:37:59: Więc mi też dzisiaj trochę ten Chris Wersko ja żył ale dziękuję że rozszyfrowałeś tego grafika plakatowego.

00:38:05: Proszę Państwa tutaj nie wiem kto ma mikrofon.

00:38:11: Dobry wieczór.

00:38:13: To jest film dla mnie o tym, jak daleko nieszczęśliwi ludzie są się w stanie posunąć, żeby poczuć się lepiej.

00:38:19: I to nawet nie chodzi o miłość po to, żeby zostać zauważeni i docenieni, żeby ktoś ich nawet przytulił.

00:38:25: Zrozumiał?

00:38:26: Choćby tak, jak ta scena kiedy położył się w łóżku z kobietą, która zamordowała innego faceta...

00:38:30: To była

00:38:31: scena naprawdę gruba!

00:38:34: I druga taką, znaczy dla mnie tą główną scenę, która mną wstrząsna w ogóle.

00:38:40: To jest gra tego małego chłopca, który rozmawia z ojcem.

00:38:45: On w ogóle przebija się przez cały film i jest najbardziej do żały z tych wszystkich ludzi, którzy tam są.

00:38:52: On mówi jak dorosły człowiek.

00:38:53: On się zachowuje jak dorósły człowieka.

00:38:55: On matkuje własnym rodzicom.

00:38:59: Jest tak na dwie gdoś rzały

00:39:01: i

00:39:02: widzi w swoim ojcu coś czego nie rozumie ale zadaje pytania.

00:39:06: I ten ojciec jest wyjątkowo czuły w stosunku do niego bo my wiemy co jest w ogóle straszną rzeczą, że to jest psychoanalityk, który pomaga innym ludziom.

00:39:15: A sam jest w środku taki jaki jest i sam sobie z tym nie radzi.

00:39:19: Więc ta scena kiedy młody do niego przychodzi i pyta – Tato czy Ty to zrobiłeś?

00:39:30: a on płacząc mówi, że tak i on mu zaczyna dawać pytania precyzyjnie ze szczegłami żebym o opowiedział o tym.

00:39:42: I na końcu go pyta zrobiłby to samo?

00:39:45: i on mówi tak, przecież to rozdzieradusze.

00:39:47: Ten jego płacz na końcu.

00:39:49: Kiedy chyba w gruzach legła cała jego miłość do Ojca, a to szczęście ta fasada opadła I ten Ojciec dróg zgotany tym że sam wie, że nie jest w stanie sobie z tym poradzić Że tego wyniszcza tak samo A jednocześnie kocha tą swoją rodzinę.

00:40:08: Więc

00:40:10: ja przyznam, że zaśmiałam się może dwa razy.

00:40:12: Ten film nie zdrózgotał po prostu.

00:40:14: Dla mnie to było bardzo ciężkie przeżycie, te długie najazdy, nie dające uciec ten półmrok, ten brud, te klejące się spodnie koszule do ciała.

00:40:25: Te piękne kobiety niby wymalowane, niby szczęśliwe jak sąsiadka która siedzi ubrana na czarno, na czarnym fotelu ona się po prostu wtapia w tą sofę i on tak jakby ciągnął ręką do nicości próbował zchwycić coś co i tak wie że jest dla niego absolutnie niedostępny.

00:40:45: I

00:40:46: ona to kończy ucina... To było z góry skazane na niepowodzenie, on próbował, ale wstrząsająca scena.

00:40:53: tak samo dla mnie.

00:40:54: Dziękuję bardzo.

00:40:57: Ja mam podobne odczucia w trakcie oglądania i przez to mam poczucie, że w tym filmie jest jednak pewnego rodzaju pęknięcie na końcu.

00:41:06: To znaczy coś mi się tam nie do końca zgadza bo to zakończenie przy tym stołe to jest figura

00:41:12: zbyt

00:41:13: konwencjonalna, jak na ten film.

00:41:15: Bo wcześniej jest tak wiele rzeczy, które są grubą krachą przejechane i przechodzą w tym filmie, że jaki to jest?

00:41:24: to do zakończenie rodzinne przy stole.

00:41:28: pierwszy raz oni się widzą wszyscy razem I oczywiście sytuacja, nazwijmy to sytuacją balkonową troszkę to rozładowuje ale dla mnie to przechodzi na co dzień jakieś zamknięcie na poziomie trochę jednak przepraszam gagu niż żeby mi to dodawało jeszcze jakiś level, to tak się odniosę może do zakończenia American Beauty gdzie nie miałem takiego rozjazdu z kolei.

00:41:50: Gdzie tam miałem wrażenie że pomimo tego, że też jest to zakoiczenie dosyć grube też przystole, zresztą to tam bardziej mi się to tak gatunkowo zgadza.

00:42:01: Tak tutaj chociaż oczywiście trzeba to w sensie jak zakojczyć taką opowieść jakby to zawsze jest wyzwanie.

00:42:08: Altman i Andersson, obaj sięgnęli po katastrofy naturalne z tym że różne okalibry był.

00:42:15: Altmana wszystko się kończy trzęsieniem ziemi, które łączy trochę tych bohaterów no i na końcu oni też wznaczą to asto jest ostatnia scena na skróty już na tych podtrzęsieniu Ziemi a oczywiście w Magnolie mamy Bibliny Desz czy Żab który jest komentarzem a jednocześnie sprawia ,że film na chwilę staje się muzykalem bo nagle boheterowie wszyscy zaczynają śpiewać.

00:42:35: i myślę że tak, że tutaj zawsze jest jakieś takie pytanie jak tego typu narrację zakończyć.

00:42:41: Bardzo Pani dziękuję za tą wypowiedź, ona przypomina o tym jakich rzeczywiście bolesnych rejonów ten film dotyka.

00:42:48: mimo tego szczęścia wypisanego w tytule i ja jeszcze dzisiaj po raz pierwszy miałem taką refleksję dotyczącą właśnie muzyki, bo wydaje mi się że ona jest tutaj bardzo przemyślanie stosowana.

00:43:00: nie jestem w stanie wszystkich tutaj rzeczy rozszyfrować ale jednak ona jest takim ciągłem kontrapunktem, prawda?

00:43:07: Ile tu jest radosnej muzyki w tym filmie.

00:43:09: To jest też taki ciągły kontrast... Ale jeden utwór muzyczny powraca trzy razy i to jest fragment.

00:43:16: ta najsłynniejsza aria duet z opery Mozart jako Sivan Tutte.

00:43:21: To trzy razi się aż pojawia zawsze towarzyszy jednemu bohaterowi, tzn.

00:43:25: Alenowi przy tych jego telefonicznych przygodach i też ta muzyka jest grana w tej scenie na Sofię.

00:43:33: I nie chcę nadinterpretować, bo to nie jest ten wieczór żeby jakieś takie salta wykonywać.

00:43:39: Ale ten film ma w sobie coś z takiej właśnie komicznej opery jaką jest Kosiwantutę.

00:43:47: Ja przełynę, że to jest opera w której... na początku wszyscy się zarzekają, że nigdy nie zdradzą swoich kochanków po czym jak wszyscy zdradzają.

00:43:55: I tytuł tak czynią wszystkie.

00:43:57: To jest oczywiście film opera słynna z tego, że pokazuje, że tak naprawdę każdy jest ułamny, każdy koniec końców jakoś tam pójdzie za tą swoją naturą.

00:44:08: Oczywiście umocarta.

00:44:09: to jest na koniec obsmianę lekko ale ta muzyka chyba się też nie powiedz powodu tu pojawia, bo tutaj też jest tak trochę jak w operze.

00:44:17: Uruchomione różne postaci i każda z nich czegoś bardzo chce.

00:44:22: Niektóre z tych pragnień są absolutnie przestępczo-transgresyjne

00:44:25: itd.,

00:44:26: ale te postacie idą w to, po prostu idą jak w ogień za tym czego pragną.

00:44:30: I to jest moim zdaniem takie trochę komicznooperowe w tym.

00:44:34: To ja jeszcze do tego dorzucę jedną akurat na scenach kanapowa.

00:44:40: Przepraszam, sorry, towałem się że siedzimy bardzo podobnie.

00:44:46: Tam ta muzyka jest przerwana w sposób taki bardzo radykalny, który nas wybija jakby z filmu wręcz.

00:44:51: To jest prawie jak spojrzenie w kamerę.

00:44:54: Jest jeszcze jeden zabieg, który się wie... Ja przyznam się, że oglądając tak widziałem pewną chyba niekonsekwencję.

00:45:01: albo może nie odgadłem tego patentu.

00:45:04: To w jakiś sposób salon stosuje voiceover u różnych postaci dość niespodziewanie.

00:45:10: On się pierwszy raz pojawia jak się zaczyna terapia i się okazuje, że jednak jest nudno i zaczyna sobie czego jeszcze nie wiemy, że to jest bohater z tak sprowadzony wyliczać co musi jeszcze zrobić.

00:45:26: I to jest to parakrotnie wraca Ostatni raz chyba u tej sąsiadki to się pojawi na chwilkę i gdzieś zadnika.

00:45:35: Zastanawiam, wydaje mi się, że jest fajne do jakiejś większej analizy Przez okazję się zapytam, czy kryterion to wydało?

00:45:43: No dobrze.

00:45:45: To wrócimy do tego tematu bo wyczuwam że tam jest dużo jakichś perełach jeszcze.

00:45:50: Dobrze tylko krótko powiem, że jest to trochę rozczarowujące wydanie w tym z bardzo małych dodatków, to tylko ci powiem że nie jest jeden z tych takich kryterianów wypełnionych datkami ale film jest.

00:45:59: Proszę Państwa już oddaję głos dalej posłuchajmy jeśli ktoś mają tropy proszę bardzo.

00:46:05: Jeszcze tylko odnośnie pedofilii wątku i empatyzowania, to przypomnę i też zachęcam u Wontriera.

00:46:15: W Nymphomance chyba w drugiej części wersji reżyserskiej też się pojawia wątek.

00:46:22: No nie jest tak mocny na pewno ale jest tam również empatyzowanie.

00:46:27: Ja tej reżyszterskiej wersjiny gdy widziałem, ale dziękuję, dziękuję za ten trop.

00:46:31: czy ktoś jeszcze tutaj po tej stronie?

00:46:32: Dobrze, ja bym widzała te... Tak proszę bardzo!

00:46:37: Ja chcę wrócić jeszcze do tej ostatniej sceny, która dla mnie jest takim, powiedziałbym gwoździem dotrumny.

00:46:44: Bo ona spozornie taka uładzona, wygładzona.

00:46:48: ale proszę zwrócić uwagę że film jest okrutną vivisekcją.

00:46:54: Właściwie wszystko jest obnażone pokazane zdemaskowane Ośmiechamy się czasami, bo tam takie komiczne są jakieś zdarzenia.

00:47:04: Ale po tej ogromnej biwisekcji następuje ta scena finałowa... w której wydaje mi się, że jednak odbudujemy sobie tą piękną fasadę taką.

00:47:16: Będzie ładnie i wracamy do normalnego porządku I wszystko się kiedyś tam znowu powtórzy i będzie można opowiedzieć tę historię.

00:47:24: i przeżyjemy kolejną taką vivisekcję ale na końcu jednak wrócimy do swego dobrego samopoczucia Siedziemy przy stole, zniesiemy to asty i będzie różowo.

00:47:35: Miałem takie przykry wrażenie, bo to jest dla mnie też właśnie dwóch do trumny.

00:47:40: Dziękuję bardzo.

00:47:42: Świetnie.

00:47:42: Dzięki Tato.

00:47:44: To jest po dwudziestu pięciu latach też nasza kolejna rozmowa o tym filmie.

00:47:49: Proszę Państwa trzyma... Łapmy proszę bardzo Piotrek.

00:47:53: Bajesz czekam na twoją wypowiedź.

00:47:56: Ja dzisiaj króciutko jedno skojarzenie mi się nasynęło, potem jak wspomniałeś O tym, że tu jest inspiracja czechowem i trzema siostrami.

00:48:04: Taki bardzo nieuczywisty pomysł na Double Bill z filmem Hannah i jej siostry.

00:48:10: Głódiego Alena tam też głównymi trzyma.

00:48:12: bohaterkami są właśnie trzy siostrzy tak jak tu.

00:48:15: no to alternatywnym tytułem do happiness mogłoby być Trish i jej Siostry Bo też opowiada o wielkomiejskich takich rosterkach i zmaganiach ludzi, którzy przychodzą przez rozwody niespełnione miłości w jakieś frustracje też wewnętrzne seksualne.

00:48:29: Oczywiście film na zupełnie innym

00:48:32: poziomie

00:48:33: nastroju w zupełnie innej tonacji, ale też oalenie tak jak osolądzono.

00:48:38: mówi się że to są trochę tacy cynice.

00:48:40: no ale kręcący w zupełnie różny sposób Albo Joy i siostry też można by tak powiedzieć.

00:48:46: imię, bohaterki też jest ironiczne oczywiście.

00:48:48: Oznacza radość ploczyć i chcę bardzo podziękować dzisiaj.

00:48:51: krótka twoja wypowiedź ale muszę to podkreślić ostatni raz się ze w tym fotelu w tej roli replay przechodzi wręce teraz nowej kuratorki.

00:49:00: Ale chcę podkreśleć że Twoje wypowieci na tych cyklach były zawsze wybitne.

00:49:04: Państwo możecie ich posłuchać.

00:49:05: wszystkie odcinki są nagrane I proszę Cię żeby śnie wychodził szybko po dyskusji Bo mam dla Ciebie mały pominek.

00:49:13: Chcę Ci bardzo podziękuję za to jak ile wniosłeś do spotkania.

00:49:15: Także bardzo ci dziękuję.

00:49:18: i proszę Państwa, kto jeszcze?

00:49:19: Tutaj z przodu mamy głos, wszyscy się wypowiedzają na spokojnie teraz tutaj.

00:49:23: Dobry wieczór Michale, dobry wieczór panie Janie, dobry wieszu Państwo.

00:49:27: Trop trzech sióstr OK ale jest film Altmana którego nie widziałem.

00:49:30: trzy kobiety tak przy okazji tropie.

00:49:35: podobieństwa są ciekawe bo jeszcze jest film Casavatesa mini Moskowis i ten aktor który był tym Wladem to tam jest Simon Cassel taki aktor i stasznie bardzo podobni Tych dwóch panów.

00:49:48: Co do pana podofila?

00:49:49: Ja sympatię nie mam, absolutnie.

00:49:52: Nie jest to słowo.

00:49:53: sympatia nie ma się zgadza.

00:49:54: Sympatia wyłącznie.

00:49:55: Sympatii, empatii ja nie mam bo po prostu no to jest niedoprzoknięcie tak co ten człowiek w sobie nosi itd.

00:50:06: Natomiast Filip Symo-Hoffmann wspaniała jak to ale on jest godny policowania.

00:50:13: To jest szczególnie po tej scenie, kiedy piję z akierownicą.

00:50:21: Ja się rozumiałem na cały głos tak?

00:50:23: A najpiękniejsza scena w ogóle to jest ta scena tańca z tą bohaterką, w tym takim barze z tą szafą grającą.

00:50:29: i tam jest persenka Art of Love, ola Art of love, art supply.

00:50:34: I to się popłakałem.

00:50:34: po prostu nie a przez pierwsze pół godziny przeszło strasznie nudne!

00:50:38: To było przerażająco!

00:50:40: Myślałem sobie, kiedy się też coś działać Boże, nic się nie dzieje.

00:50:43: Slują się, patrzą na siebie, nikt nic nie gra.

00:50:47: Myślę, że chyba będę musiał wyjść, a nagle potem i z panem Janem się zgadzam, że film jest za długi.

00:50:53: Jest świetnie, że jest tak właśnie długi, bo się mogę w niego zanurzyć, wbić ten film

00:51:02: i on

00:51:03: zostaje porusza do głębi.

00:51:07: dziwie się, że aha i jeszcze nie widziałem żadnego innego filmu.

00:51:10: to dał se lądza nigdy wcześniej.

00:51:11: Nic o tym wiesz, że serze w ogóle nie wiedziałem.

00:51:13: przyszedłem z ciekawości.

00:51:14: myślę sobie co to jest tak kto to jest i co to za film.

00:51:19: Także wrażenie jest ogólnie pozytywne.

00:51:24: na sam koniec

00:51:26: I

00:51:27: jestem ciekawy może jakichś innych jego filmów.

00:51:29: Może kiedyś będą gdzieś powtarzane.

00:51:30: jeszcze

00:51:32: To ja jeśli mam słowo odnośnie innych filmów.

00:51:36: Palindromyt jest taki film, który gdzieś mi też został.

00:51:42: To jest film, które pod kątem konstrukcji wydaje się najdoskonalszy w pewien sposób ale on no tak nie razi.

00:51:52: W takim sensie że nie zostaje tak bardzo.

00:51:54: ja tak pamiętam strukturę, jakby konstrukcję i tak dalej.

00:52:00: Czyli paradoxalnie to co w tym Happiness mi tak troszkę minimalnie zgrzyta bo to nie jest jakiś duży zarzut do tego filmu.

00:52:06: dla jasności gdzie jestem bardzo krytyczny generalnie do filmów.

00:52:10: ale no jest coś takiego że z Happiness można wyjąć bardzo wiele różnych rzeczy.

00:52:18: I ja mam takie poczucie ,że ten film teraz troszkę coś innego znaczy niż jak wychodził, mówię jakby tutaj

00:52:27: u nas.

00:52:28: O czym już żeśmy trochę gadali?

00:52:29: Jestem bardzo ciekaw na przykład bo to był tutaj już był pomysł jakiegoś daby feature no to ja bym obejrzał chętnie Dzień Świra i Happiness naraz albo ci co znają dzień świra w Afanii Kotelskiego jakby reagowali na to bo to było bardzo ciekawe połączenie.

00:52:49: Tak, a ja powiem ci podbierając to że chętnie zobaczyłbym Seans Happiness i po też porozmawiał z Markiem Koterskim bo jestem ciekaw czy on widział ten film wtedy.

00:52:58: Ale też Salons powinien obejrzeć Dzień Świra.

00:53:01: My jestem ciekawy jak on by z kolei na to zagrał.

00:53:03: Mówił o tym dlatego, że dwa lata temu miałem okazję pokazywać polskie filmy w Chicago na Fullbrightcie studentom filmem, który wygrał plebiscyt po całym semestrze na najlepszy film, a w klasie nie była jednego Polaka.

00:53:15: Był dzień świra, bo oni powiedzieli, że to był najlepszym film o depresji, jaki widzieli?

00:53:20: Skoro się nagrywa może ktoś z Amerykanów Film Festiwal weźmie to pod uwagę.

00:53:26: Nie przypominam

00:53:27: sobie żeby ten celąc miał tę retraspektywę.

00:53:29: być może mi to umknęło ale to jest jakiś pomysł.

00:53:33: I wtedy z tym Kotelskim to myślę, że jest do wymyślenia.

00:53:38: Proszę powiedzieć, a to w świecie Toda Solanza podkreślam pierwszy tytuł jego filmu.

00:53:42: To jest strach leg depresja for your anxiety depression.

00:53:46: już wiecie jakie to jest tonacja.

00:53:49: on zawsze zresztą w wywiadach też się prezentuje jako taki ultra pesymista.

00:53:53: czasami to jest też pewna jakaś taka pewnie trochę gra ale pewnie troche nie.

00:53:58: i chcę powiedzieć że mam też drugą solanzowską anegdotę który w sumie zapomniałem.

00:54:02: do dzisiaj mi się przypomniała że ja miałem prowadzić spotkanie na off-camera z Tadeem Salanzem, bo on tam miał pokazywać w ten tysiącydziesiątym roku live.

00:54:13: during wartime.

00:54:15: I w ogóle miała być taka mikrorizmatywa Solanza i wszystko było potwierdzone.

00:54:19: tylko, że wtedy wulkany po wybuchały na świecie.

00:54:21: Ktoś to może pamiętać.

00:54:23: i były sparaliżowane loty.

00:54:25: Ja miałem

00:54:26: kupę notatek,

00:54:27: byłem cały gotowy żeby poprowadzić Solanze spotkanie i okazało się, że to od Solanz nie przyleci.

00:54:32: ale to pasowało bardzo do tonacji filmów do da Solanza.

00:54:36: więc tak myślę, że teraz warto by do tego pomysłu absolutnie Absolutnie wrócić, proszę bardzo.

00:54:41: Ja już oddaję głos Karolowi.

00:54:43: tylko wspomnę bo pan powiedział o filmie Hana i Siostry.

00:54:45: tak się składa że ten film zaprezentujemy w zaprzyjaźnionym kinie Kosmos za miesiąc XIV lipca więc jeżeli ktoś z Państwa jest zainteresowany to zapraszamy na seans a ja już oddam głos Karolu.

00:54:56: Wspaniale Karolu!

00:54:59: Ja oglądałem, dawno nie widziałem.

00:55:00: zawsze uważałem to za wybitny film jako widziałem na studiach po raz pierwszy jakby wprowadzony na zajęciach z świętej pamięci Andrzejem Pitrusem, który fantastycznie opowiadał o Solonzu i nie tylko o tym filmie.

00:55:15: I do dzisiaj to podtrzymuję się bardzo bałem, bo ja chyba z dziesięć lat nie widziałem jak go biorę dzisiaj i ciągle uważam czy to jest wybitny film straszliwy, niewygodny ale też bardzo poruszający.

00:55:24: Ja się zgadzam tutaj z tym co przed chwilą było powiedziane że ta ostatnia scenę ma sens dla mnie, bo ona pogłębia pesymizm tego filmu taki straszlowy że jakby taka niewiara w jakieś game changery, że są to jakieś bardzo mocne wydarzenia, które powinny wszystko zmienić i tak naprawdę niewiele zmieniają.

00:55:38: I wracamy znowu do tej jakby sytuacji.

00:55:40: taki biznes jest usual między tymi ludźmi się pojawiać.

00:55:44: i jeszcze to, że wracam też do humoru po tej całej tragedii, która jakby przebija się na drugą stronę ten film przestaje być komedią a na końcu znowy to wraca nie?

00:55:52: I to jakoś jest dla mnie gdzieś takie bardzo mocno i to, żeby on mi pozwala tutaj za bardzo tym uczuciem unieść się nigdy do góry zawsze to ucina I to jest straszliwie okrutne, ale jednocześnie jest takie przejmujące jakoś w tym jak ten świat pokazuje.

00:56:06: I druga rzecz, o której nie powiedzieliśmy, a która jest dla mnie bardzo, bardzo w ogóle filmak solądza, ale szczególnie tutaj... Zostawiająca jakąś bezradność jak się jest widzem, ale też jak się myśli w ogóle o świecie.

00:56:20: i dobrze że oczywiście inni są bardziej optymistyczni, ale może też potrzeba takiego skonfrontowania się z taką bardzo szczerą z czerem obrazem tego, jak ludzie się zachowują w pewnych sytuacjach.

00:56:30: i też czerość w ogóle salonza jest czymś takim straszliwym mocnym co tak uderza bardzo twardo.

00:56:37: Bo ten film pokazuje bardzo brutalnie, że cierpienie nie uszlachetnia to znaczy to, co jest w ogóle moim zdaniem w jego filmach, że on nikt nie romantyzuje tych ludzi, którzy doznali krzywd.

00:56:45: Mało tego to, że oni doznalili krzywdy często sprawia, że one chcą się jeszcze odegrać.

00:56:52: I nawet jest niezależna od warunków społecznych czy klasowych, tylko po prostu To, że nawet ktoś z czegoś ofiarą to też ma jakieś pragnienia i jeśli na przykład jego marzenie nie zostanie spełnione.

00:57:03: To fakt, że sam cierpiał nie znaczy, że nie zada komuś innemu cierpienie.

00:57:07: I

00:57:08: oczywiście są takie małe przebłyski, kiedy jakichś bohaterowie dochodzą do jakiejś takiej samoświadomości Ale one są takie bardzo malutkie i się trzeba ich trochę chwicić, jakieś takie momenty jakiegoś przełomu ale następne takie malutkie, takie światełka i postać jak mówimy.

00:57:22: jeszcze druga rzecz o kinowych takich konotacjach.

00:57:26: to jednak też mi się z Buñuelem bardzo mocno.

00:57:28: Taka amerykańska wersja Buñuela ten film kojarzy Joy w ogóle ma coś zwirdianym moim zdaniem w sobie.

00:57:34: natomiast ostatnie rzecz jeśli chodzi o te amerykanskie filmy bo trochę robicie tutaj taką dróżkę którą idą te filmy poruszające podobne tematy właśnie na skróty Magnolia To jeszcze potem w dwutysięcznych latach, moim zdaniem można by się tak pobawić.

00:57:48: Jest jeszcze kilka filmów, które idą tym tropem pokazując amerykańską rodzinę czy amerykanską byczajowość w formie takiej komediodramaty obyczajowego ale dotykając tego bardzo mrocznego też psychoseksualnego podbrzusza.

00:58:04: i tylko czasami te filmy sążejsze jak na przykład małamismo im zdankiem do tego gdzieś należy.

00:58:09: Małej dzieci Toda Fielda późniejszego twórcy Tar I jeszcze dużo później mapa gwiazdy wita Kronenberga, która się już dzieje w ogóle w tym środowisku bogatech ludzi w Los Angeles.

00:58:19: Ale mam wrażenie że wtedy był gdzieś bardzo mocno takie wyczuwalne poczucie, że coś nie działa przede wszystkim w tej amerykańskiej klasie średniej.

00:58:28: Że coś tam pod spodem kryje się bardzo, bardzo mrocznego ale ma wrażenie, że potem kino się trochę z tego wycofało a jednocześnie właśnie być może to kino przełomy lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych.

00:58:37: jak się dzisiaj do niego wraca to dużo bardziej niż wtedy widać jak

00:58:41: bardzo

00:58:42: to, co wtedy było zauważane dzisiaj stało się prawda.

00:58:45: I gdzieś kiedyś tak inne ostrzegało przed tym, a dzisiaj to się dzieje?

00:58:49: Ja mam takie bardzo wcześniej przy której z wypowiedzi jeszcze pomyślałem o ostatnim filmie Kublika czyli Oczyszczatka Ząknięte.

00:58:57: Te matki są troszkę gdzie indziej ale są podobnym komentarzem.

00:59:03: to co prawda nie jest do końca klasa średnia akurat to co tam jest natomiast ta tematyka pewnego pewnej samotności niespełnienia w tłumie, tak można to powiedzieć.

00:59:16: To tam mocno zadezenowało i ja podejrzewam, że jakby się pochylić, to jeszcze można by trochę powmieniać.

00:59:22: faktycznie tu totfield, to jest moce nazwisko też człowiek, który robi trochę zamów film, w moim zdaniem

00:59:29: Absolutnie, absolutnie.

00:59:30: Tutaj dorzucę wymieniłeś dosyć zapomniany film Mapa Gwiazdja.

00:59:34: Powiem tylko że to jest film według powieści Brusa Wagner'a, on się chyba tak nazywa.

00:59:39: To jest najlepszy kumpel Todas Alandza.

00:59:41: Oni podoba się bardzo lubią i studiowali razem.

00:59:43: I jeśli świetnie rozumieją, to właśnie on napisał essay do tego wydania o którym happyness, o którym powiedzieliśmy.

00:59:50: To jeszcze jeden naprawdę z bardzo inniejszych dodatków, które są... Ważną rzecz.

00:59:54: proszę Państwa, tutaj zaraz o tam głos.

00:59:58: natomiast jest czerwiec za parę dni dosłownie.

01:00:04: Stany zjednoczone skończą dwieście pięćdziesiąt lat bo zbliża się dwustu pięć dziesięta rocznica deklaracji niepodległości czyli tak zwane ich święto niepodlegości i dwiecie pięćdziest lat w tym roku.

01:00:16: Tak jak podkreślam te dystanse czasowe.

01:00:18: Inaczej pewnie patrzymy na to wszystko dzisiaj, inaczej patrzyliśmy kiedy ten film wchodził na ekrany.

01:00:23: Ale dlaczego ja chcę to podkreślić?

01:00:24: Ponieważ uważam że też to jest mocno filmu Ameryce.

01:00:26: To jest właśnie to co ty Karol powiedziałeś.

01:00:28: Karol Szafraniec podcast audiowizualny.

01:00:32: Ta scena która może nam trochę przemykać tutaj ale myślę że dla widzów USA Anodomi'a'i'e'z'jewiędziesiąt osiem była największym, jak ktoś mówi slap in the face To znaczy policzkiem wymierzonym w publiczności.

01:00:47: To jest ten moment, kiedy Joy rozmawia z Wladem i mówi że my tu mamy lepiej, bo który każdy się może realizować, prawda?

01:00:55: Że my tu możemy spełniać marzenia.

01:00:57: Każdy może być sobą... Jest to tak ironicznie pokazane w tym filmie, w kontekście wszystkiego co się dzieje.

01:01:04: Przypomnę, że Stany Zjednoczone są jedynym krajem, który ma nawet w dokumenty założycielskie wpisane Pogoń Za Szczęściem.

01:01:11: Do Polsiu To Happiness jest częścią tego.

01:01:14: właściwie ich kredo.

01:01:15: Że to tytuł tej happiness i to, że ona mówi no ale tu jest inaczej niż w Rosji.

01:01:19: my się tutaj możemy realizować a jednocześnie widzimy pejzaż tej samoralizacji którą on pokazuje w niesamowicie gorzki sposób, że myślę, że wtedy tym bardziej, że Ameryka czuła się bardzo dobrze sama z sobą.

01:01:31: Jesteśmy koniec lat dziewięćdziesiątych, prawda?

01:01:32: Bo się szczyt tej poziemnowojennej mocy... Myślę, że to wtedy mogło być bardzo takie bolesne.

01:01:41: i ostatnie przypomnę słowa, to nie żaden spoiler filmu Life During World Time gdzie postać Marka, który z tobą ja też pojawia się w filmie Welcome To The Dollhouse i w Palindromach wypowiada takie słowa do małego chłopca, mówi mu nic nie ma znaczenia.

01:01:59: Chiny i tak wygrają.

01:02:01: Ostatnie słowa w filmu, demokracja i wolność przegrają.

01:02:05: Niedługo będą tu Chiny.

01:02:07: to dwa tysiące dziesiąty rok.

01:02:08: bohater mówi na co ten chłopy?

01:02:10: co odpowiada?

01:02:10: I to jest o ostatnie słowo w filmie.

01:02:12: on mówi Nie obchodzi mnie wolność, nie opodzi mnie demokrazja chce porozmawiać z moim tatą.

01:02:17: To jest ostatnie słowa tego filmu, I want to talk with my dad.

01:02:20: I to jest coś co mam tutaj.

01:02:21: bardzo pokazuje że ten etos już właściwie nie istnieje a jednocześnie jest jakaś ogromna potrzeba bliskości.

01:02:28: no to co pani powiedziała tutaj do położenie się prawda razem po prostu w takim skuleniu tych dwóch postaci które chcą być blisko.

01:02:38: Proszę państwa czy tu mamy z samego przodu ale tam jeszcze także przejdźmy będziemy tu do przodu... Ja tylko króciutko chciałem dodać bo wielokrotnie mówiliśmy o tej ostatniej scenie Wydaje mi się, że ta scena psia tego psiego po całunku na koniec z jego panią w ogóle nie jest komediowa dla mnie.

01:02:56: Ponieważ to jest scena, która podsumowuje cały przekaz tego filmu, że to co wstydliwe i ukryte pozostaje w rodzinie i krąży.

01:03:05: Tu jasne skojarzenie dla mnie to jest David Lynch i Twin Peaks.

01:03:11: Rzeczy, które staramy się bardzo dobrze ukryć, one przełarzą przez ściany.

01:03:16: Czy to jest coś złego czy złego?

01:03:18: Czy jakaś przemoc?

01:03:20: Musimy o tym pamiętać.

01:03:21: Z taki wniosek dla rodzin na przykład.

01:03:23: Ten film można by traktować jako taką cykliczną... Cykliczne przypominanie sobie o tym, że nic nie ukryjemy.

01:03:33: To jedynie może zostać po prostu niezinterpretowane i nieumówione.

01:03:37: ale to co jest w nas w środku jest też innych.

01:03:39: tak Dzięki.

01:03:42: Świetnie, bardzo dziękuję.

01:03:46: Tutaj prosiłbym do przodu, mamy w pierwszym rzędzie wypowiedź, a już jest mikrofon nawet, proszę!

01:03:51: Więc dziękuję.

01:03:52: więc ja ten film widziałem po raz pierwszy.

01:03:54: Nawet nie wiedziałam że taki film istnieje.

01:03:55: Nie wiedziałem, że taki reżyser istnieję.

01:03:57: A to tylko dzięki Panu, Pan nas zaprosił na ten film, więc przyszliśmy.

01:04:00: Więc co dla mnie?

01:04:02: No podobał mi się ten film.

01:04:04: od razu mogę powiedzieć tak i podobało mi się, znaczy dla mnie.

01:04:08: on odkrył taką tą Tą Amerykę taką normalną, nie taką jak tą Ameryke co na przykład ja jestem wychowana na dynastii.

01:04:16: Gdzie wszyscy są wspaniali pięknie ubrani i jedynym problemem to jest w której restauracje zęobiad prawda?

01:04:23: Na przykład taki też zdarzenie miałam po raz pierwszy.

01:04:26: tam.

01:04:26: widziałam tę brudną Amerykę w filmie Segrezie Greberta Grape.

01:04:30: To pamiętam że dla mnie też taki szok, że coś takiego w ogóle istnieje.

01:04:33: ale mówiąc o filmie Bardzo mi się podobał ten wątek tego pedofila, dlaczego?

01:04:39: Dlatego że na przykład ja tutaj się z Panem nie zgadzam.

01:04:41: Ja czuję współczuć dla tego człowieka, dlatego że on jest chory i on to mówi tej swojej żonie, w tej scenie kiedy ona śpij, kiedy na tego nie chce słyszeć i on do niej mówi, ja jestem chory bo czy ty mnie kochasz, nieważne niezależnie od tego co ja robię ale do czego zmierzam?

01:04:58: Ja uważam, że ludzie czasami nie zdają sobie sprawia, że ci ludzie, ci pedofile oni są po prostu chorzy i nie leży im pomóc.

01:05:07: I co dziwnego, zwróćmy uwagę, że ta żona, co zrobiła?

01:05:11: Nic!

01:05:12: Ona z tym swoim mężem nie porozmawiała.

01:05:14: Ona po prostu zabrała dzieci uciekła do rodzisów.

01:05:17: A paradoksalnie tak tu ktoś słusznie zauważył, że ten chłopiec, ten syn w jedenastoletni to on rzeczywiście się z tym ojcem porozmayał

01:05:25: i

01:05:26: cały czas się zastanawiałam czy ten ojciec się przyzna.

01:05:29: I uważam, że to jest naprawdę bardzo odważny człowiek, że on się temu synowi rzeczywiście przyznał Nie kłamał, nie mówił że to nieprawda, że oni zmyślają.

01:05:37: Tylko powiedział tak robi zrobiłem to i zrobię to więc... Znowu to zrobię.

01:05:41: dlaczego?

01:05:42: Bo po prostu nie jest chory.

01:05:43: Taki człowiek po prostu potrzebuje pomocy.

01:05:45: Natomiast jeszcze co mnie tak uderzyło?

01:05:48: ta kobieta, co pisała te wiersze co to za jakiś głupi problem ona ma, że ona chciałby być cykwałcona wieku jedenastolatów.

01:05:55: To jest tak głupie, że to po prostu aż niedo uwierzenia, że w ogóle coś takiego można pomyśleć a ona sobie w ogóle nie zdaje sprawy.

01:06:01: Co to za trauma potem zostaje na całe życie.

01:06:03: A poza tym jeszcze taka właśnie... Jeszcze jedna sprawa, kiedy ona dzwoni do tego gościa, do tego sąsiada.

01:06:11: Nie wiedzę, że to jest ten sąsiad i nie wiedząc jak on wygląda moim zdaniem, ona sobie go po prostu wyobrażała jakiegoś, nie wiadomo chyba herosa, boga, jakiego już profesjonalnego wysokiego gośnia takiego co ćwiczył tam, jak ona tam znie była wcześniej, była synapokazana ale kiedy stanął przed nią taki atrakcyjny, niefajny facet no to co?

01:06:27: No to nic, po prostu i prys czar pris po prostu, nie?

01:06:31: Myślę wydaje się, że jest tak pokazana ta Ta prawda i to właśnie się w tym filmie podobało, plus jeszcze ta siostra Joy.

01:06:38: Właśnie tak też sobie myślałam, że Joy to znaczy radość.

01:06:40: Tak jakby ona ten nieszczęścia na siebie po prostu jakoś tak nie wiem przeciągają, a czy są tacy ludzie naprawdę?

01:06:46: Czy to jest tylko... Nie wiem, takie jakieś dziwne te zachowanie.

01:06:50: Bo ta scena przy drzwiach uważam, że to jest pod kątem reżyserskim absolutnym majstersztych.

01:06:55: Bo tam generalnie są drzwy otwarte i oni patrzą na siebie, tam właściwie chyba nie pada nawet żaden dialog na początku a tam są zagrane trzy tematy po kolei.

01:07:03: bardzo to jest mocno tam odrobione.

01:07:06: Bardzo łatwo byłoby to położyć i wtedy ten film miałby bardzo duży taki uskok.

01:07:11: I natomiast co do wątku tego pedofijskiego, to ja chciałem powiedzieć, że choć powiedziałem wcześniej, że ten film wydaje mi się troszkę za długi, to mam poczucie, że tam zostały wyjęte jakieś sceny.

01:07:24: Ponieważ tam nie ma takiej sceny, która by była pewnie gdzieś albo przed tym odjazdem, która byłaby domknięciem tego i ja w momencie kiedy widzę tego syna na tym balkonie, nie do końca rozszytuje jakby gdzie on jest I on zostaje jakimś takim jakby wysięgą na totcie trochę, ale przez to coś mi się tam konstrukcji minimalnie po prostu nie zgadza.

01:07:50: No niestety już tego się nie dowiemy, bo jak wiemy takie scenariusze, które wychodzą w książkach, to są zazwyczaj scenariuszy pisane na podstawie tego co jest filmie więc nie tego procesu przesiedźmy.

01:08:00: Ja bardzo panie dziękuję za ten głos.

01:08:04: On się łączy z tym co powiedział wcześniej Antek, bo dopowiem jeszcze dla ciekawych odnośnie tego Sikuella że w tym filmie drugim kontynuacji jest wyraźnie pokazane, że ta matka temu młodszym dzieciom nigdy nie powiedziała o swoim ojcu.

01:08:21: One żyją wiele lat później w tym drugim filmie bez świadomości tego co ich ojciec zrobił na pedziarze.

01:08:27: Ojciec umarł!

01:08:28: Więc znowu, a propos tego co powiedział Antek, tego właśnie wyparcia i nienazwania rzeczy po imieniu.

01:08:32: Natomiast tutaj tak on nazywa to Rzeczy Po Imieniu w rozmowie z najstarszym synem.

01:08:37: natomiast długi film kontynuuje temat tego co zostało zamiecione pod dywan i nigdy nie rozliczone.

01:08:44: więc tutaj też za ten głos dziękuję i pewnie powoli zmierzając do końca.

01:08:49: ale jakaś ostatnia, jak to powiedzieliście Wsięgana Torcie się zmieści.

01:08:53: także gdyby ktoś chciał proszę Rafale A potem już w kuluarach powinni będziemy kontynować.

01:08:58: To ja

01:08:59: po pierwsze dorzucę jeszcze jednego autora, to Grega Raki i stracone pokolenie.

01:09:07: Jeśli chodzi w tym temacie a po drugie jeśli chodzi o robotę reżyserską to możemy tutaj spojrzeć że mamy tu takie zabiegi, że gdy wydaje nam się, że dodany bohater jest tym jakby nazwijmy go ciemniejszym mającym większe problemy to przy jakimś spotkaniu dochodzi do jakiejkolwiek relacji.

01:09:26: następuje tam zwykle odwrócenie, że poznajemy, że ta druga osoba ma jeszcze gorszą ciemną stronę.

01:09:34: Czyli mamy na przykład tą sąsiadkę, okazuje się, że ona jest mordelczynią.

01:09:39: i

01:09:41: po drugie zgadzam się tu z panią co do tej empatii bo no to powiedzmy jeśli ktoś jest pedofil to jest taki pociąg chyba jedyny który powiedzmy jeszcze ten główny bohater jako przechał analityk sobie zdaje sprawę, że to jest po pierwsze pociąg, którym on krzywdzi ludzi.

01:10:02: Ewidentnie krzydzi bezbronne dzieci a drugi do tego jest jeszcze karalny czyli to jest nieakceptowalne społecznie.

01:10:09: i każdy inny powiedzmy pociągną może nie każdy ale jednak jest jakoś tam akceptowany.

01:10:18: a ten jakby nie jest.

01:10:23: Ja tu mam empatię, aczkolwiek mam też sprzeczne uczucia bo wiadomo że ta krzywda z tą empatią zawsze będzie walczyć i tego się trochę nie da pogodzić.

01:10:32: I zawsze ten konflikt gdzieś tam będzie i to chyba tyle dziękuję.

01:10:38: Bardzo dziękuję za ten głos.

01:10:40: ja zanim zakończę bo powoli będziemy do końca pewnie zmierzać jeszcze i zanim też wygłoszę podziękowanie dla organizatorów ważne Dodam, że jest jeden film, który obecnie jest dostępny na polskich streamingach.

01:10:55: To jest jego ostatni film pod tytułem Winner Dog, czyli dosłownie Jamnik.

01:11:01: i to jest taka wariacja... Cała playa do aktorów.

01:11:05: tam jest Kiran Kalkin, Tam jest Greta Gerwig.

01:11:07: Tak jak mówię, aktorzy lubią z nim pracować i tam jest cała lista.

01:11:12: I to jest troszkę wariacją na temat na los szczęścia Baltazarze albo IO, jak kto woli to znaczy losy jednego zwierzęcia jamnika opowiedziane przez jego kolejnych właścicieli.

01:11:26: Także podążamy za tym jamnikiem i tam jest chyba cztery takie nowelki więc to ona chyba Amazonie można obecnie oglądać.

01:11:34: gdyby ktoś chciał tą znajomość serdezem przedłużyć jeszcze zanim się pożegnamy.

01:11:39: Jan Król czy ty masz jeszcze jakieś ostatnie słowo?

01:11:43: Czy ja bym chciał, żeby ten to co trochę był bardziej obecny zapewniam w domenie, żeby był większy dostęp do niego?

01:11:51: Bo mam takie poczucie że jego filmy nie tracą na aktualności cały czas.

01:11:56: Rozumiem czego ta nasza rozmowa dowodzi bo podejrzewam, że moglibyśmy się spokojnie dużo dużej tutaj rozkopywać i bardzo mnie cieszyć w związku z tym, że się udało to w takich pięknych okolicznościach obejrzeć I przegadać, chciałem się ciebie Michale zapytać.

01:12:16: Gdybyś miał dołożyć jeden film do tych czterech to co byś dołożył?

01:12:19: Do tych czterych?

01:12:20: Tych!

01:12:21: A, z tego jeszcze jest długa lista.

01:12:24: Wiesz co?

01:12:25: myślę że dołożę bym coś u tygo Alena jeszcze i po to by było.

01:12:28: pewnie wszyscy mówią kochamcie bo mówimy o filmach które tu zobaczyłem.

01:12:31: To jest bardzo ważne.

01:12:32: Musical I. jest jeden film totalnie zapomniany, nie wiem czy go widziałeś bo on tutaj był krótko.

01:12:38: W ogóle był.

01:12:38: zniknął i nie widziałem go.

01:12:39: tamto czasu się nazwał Pokojówka Zdytanika.

01:12:41: był taki film bardzo, bardzo taki piękny melodramat ale z takim Twistem Big As Luna tak się nazywał reżyser.

01:12:52: to to jest taki film który mi krąży w głowie od tamtego czasu.

01:12:54: nigdy już potem nie widziałam nawet że był wydany na jakimkolwiek nośniku.

01:12:58: Ale tak pewnie jeszcze trochę bych tytuł u siebie znalazło, no w tej sali królestwo też było ogromnym przeżyciem.

01:13:05: Pamiętam jak tutaj był wyświetl buleźń.

01:13:06: No właśnie to tutaj naprawdę to było wydarzenie.

01:13:09: pięć godzin dziesiąta rano karteczka do szkoły wypisana przez mamę.

01:13:15: dziękuję i oglądaliśmy to.

01:13:18: królestwa była naprawdę tyle śmiechu na wiele rzeczy się w tej soli wydarzyła.

01:13:22: Tutaj też w tej książce jest cała historia pięknie spisana przez Olga Drende, więc ja tą książkę już zacząłem czytać w PDF-ie ale ją teraz dokładnie przeczytam w papierze.

01:13:34: I wielkie podziękowania w stronę Kina Światowicz na twoje ręce, ale tak naprawdę na ręce wszystkich tutaj bo mam wrażenie że wydarzyły się cztery piękne wieczory.

01:13:45: Janku dziękuję też, że to było możliwe, że takie piękne zakończenie tej pierwszej serii.

01:13:49: Proszę Państwa będę tęsknił ale też będę wracał więc przekazuje pałeczkę dalej, replay w nowej odsłonie już wkrótce.

01:13:59: Cztery wspaniałe filmy no i niech się dzieje dalej.

01:14:02: także dziękuję za wspaniale wieczory do zobaczenia dzięki.